i.love.impala.67

"Zamknięty pokój" Maj Sjöwall i Per Wahlöö

2012-01-22T21:33:00.004+01:00

Zauważyłam, że ostatnimi czasy znowu czytam więcej kryminałów. Dobrze to, czy źle, nie wiem. Wiem, że mam na nie ochotę i tyle. Po rozmaitych wędrówkach, poznawaniu nowych nazwisk (trafionych wyborach typu Nesbo, lub tych nieco mniej udanych jak Gardner) powróciłam do jednych z moich ulubionych twórców: szwedzkiej pary małżeńskiej Sjowall i Wahloo. Tym razem do części ósmej, Zamkniętego pokoju.

Beck, zmęczony i chyba nieco obojętny na wszystko co się dzieje dookoła, nieco może nawet zdołowany, dostaje sprawę samobójstwa, które samobójstwem być nie mogło, ale które w sumie nikogo nie obchodzi, bo w mieście okradają banki. Właśnie do rozpracowania gangu napadającego na szanowne instytucje skierowani zostali wszyscy koledzy komisarza.

Jak dla mnie chyba jedna z najlepszych części. Dwie sprawy, niby zupełnie róże, a obie ciekawe. Szczególnie to samobójstwo/morderstwo w zamkniętym pokoju. Taka klasyka, z którą poradzić sobie musi nasz komisarz, którego mają ewentualnie awansować. Co oczywiście Beckowi się nie podoba. Koledzy komisarza uganiają się za to za gangiem, który najprawdopodobniej stoi za udanym skokiem na bank i pewnikiem planuje następny. I tu o dziwno, autorzy wprowadzili całkiem sporo humoru. Na jednej z opisanych scen prawie popłakałam się ze śmiechu jadąc rano do pracy w zatłoczonym autobusie. Oczywiście nie jest to ot taki sobie humor, tylko taki podszyty złośliwością, zawierający krytykę policji, obnażający jej nieudolność. Ogólnie sporo w tej części uwag na tematy dotyczące społeczeństwa szwedzkiego, chyba najwięcej ze wszystkich części. Mnie to nie przeszkadza. Czytało mi się Zamknięty pokój z dużą przyjemnością, nie mogłam się do niego oderwać i już poluję na ostatnią książkę Sjowall i Wahloo, której nie miałam do tej pory w ręku. Polecam.

Podsumowanie roku 2011

2012-01-01T20:12:00.002+01:00

Oj, słabo mi jakoś idzie ostatnio blogowanie, słabiutko: z przeczytanych 64 książek opisałam tylko 23. A przecież na koniec 2010 roku obiecałam sobie, że będę pisać więcej... Niestety z planów nic nie wyszło, tak, jak nie wyszło mi uczestniczenie w wyzwaniach: właściwie nie przeczytałam prawie nic, zaledwie dwie książki do nocnego wyzwania. Reszta... reszta jest milczeniem. Zdecydowałam więc dać sobie chwilowo spokój z wyzwaniami, bo jednak najlepiej mi się czyta 'spontanicznie' - po prostu wchodzę do biblioteki i znajduję sobie lekturę. Postanowiłam złamać nową zasadę tylko dla nowego wyzwania Z półki, bo idealnie wpisuje się ono w moje coroczne czytelnicze postanowienia - czytać więcej książek ze swoich domowych zbiorów.

Jeśli zaś chodzi o to, co czytałam, to rok 2011 był kolejnym rokiem spod znaku fantastyki. Ale tym razem ten wspaniały gatunek gonił kryminał. Na 64 wszystkie przeczytane książki 24 były z fantastyki, natomiast 23 to były kryminały. Pierwszą trójkę gatunkową zamyka powieść historyczna - 10 pozycji.

Ponownie rządzi u mnie Terry Pratchett - 14 przeczytanych tytułów. Następnie są Agatha Christie i Bernard Cornwell - po 4 przeczytane tytuły, a stawkę zamykają Nesbo oraz Sjowall i Wahloo - po 3 książki.

Odkrycie roku to dla mnie tym razem Jo Nesbo. Jego powieść kryminalna Czerwone gardło mnie zachwyciła. Z naszego podwórka odkryciem był Marcin Mortka - zdążyłam przeczytać tylko dylogię Karaibska krucjata, ale na pewno w roku 2012 będę wracać do książek p. Marcina.

Jeśli chodzi o książkę roku, to mam trudne zadanie. Podobało mi się klika książek, ale chyba nie jestem w stanie wyróżnić tej jednej jedynej, bo żadna z nich aż tak się nie wybiła ponad inne. Spokojnie wśród najlepszych tytułów 2011 roku mogę wymienić Czerwone gardło Nesbo, Karaibską krucjatę Mortki, Wyspę klucz Szejnert, Wampira z m-3 Pilipiuka oraz Północ Południe Gaskell.

Jakie plany na 2012 rok? Czytać więcej własnych książek, więcej klasyki i więcej pisać o przeczytanych książkach.

Pozdrawiam Wszystkich i życzę wspaniałego 2012 Roku!!

Wesołych Świąt!

2011-12-23T13:59:00.001+01:00

Wesołych, magicznych Świąt pachnących choinką!

"Poirot prowadzi śledztwo" Agatha Christie

2011-12-07T13:16:00.003+01:00

Po bardzo długiej przerwie wróciłam do książek Królowej Kryminału. Prawie dekadę temu spędziłam jedne wakacje czytając maratonem prawie wszystkie powieści Christie: wystraczył mi balkon, leżak, coś zimnego do picia oraz książki poustawiane w stosikach dookoła mnie. Kończyłam jedną, zaczynałam następną. To były udane wakacje.

Teraz powodem ponownego sięgnięcia po kryminały z niezastąpionym Poirotem czy sympatyczną panną Marple, jest wyzwanie Na tropie Agathy. Moim planem było ponowne przeczytanie wszystkich książek, ale w kolejności chronologicznej. Niestety nie udało mi się to już na samym początku: moje biblioteki, o dziwo, nie mają już wszystkich powieści Christie. Wzięłam zatem do domu to, czego jeszcze nie czytałam.

Poirot prowadzi śledztwo to zbiór jedenastu krótkich opowiadań. Ja osobiście bardzo lubię opowiadania: lubię co chwila przenosić się z jednej historii w drugą, zmieniać klimat. Niestety ze smutkiem muszę przyznać, że to co się zazwyczaj sprawdza np. w opowiadaniach fantastycznych, w przypadku kryminalnych opowiastek Agathy Christie zupełnie mnie zawiodło. Narratorem wszystkich tekstów jest przyjaciel Małego Belga, kapitan Hastings. A sprawy jakimi się zajmują mają szerokie spectrum: od morderstwa, przez porwanie, po kradzież. Jednak dla mnie te zagadki były za szybko rozwiązane. Wolę spędzić z Poirotem dłuższe chwile, razem z nim przeprowadzać rozmowy, wyłapywać nieścisłości, delektować się smaczkami z drugiego tła. A tu, tu jakoś to wszystko było potraktowane po macoszemu, a już rozwiązanie Tragedii Marsdon Manor za pomocą seansu spirytystycznego kompletnie mnie zbiło z tropu...

Oczywiście mimo wszystko nie zmieniam zdania o twórczości Christie, Królową Kryminału jest ona i basta, tyle że idę porozglądać się za którąś z powieści.

"Z zimną krwią" Robert Foryś

2011-12-07T12:20:00.003+01:00

Zachęcona dwiema pozytywnym recenzjami znalezionymi na obserwowanych przeze mnie blogach oraz, nie ukrywam, świetną okładką, sięgnęłam po książkę nieznanego mi do tej pory Roberta Forysia Z zimną krwią. I spokojnie mogę powiedzieć, że warto było.

Z zimną krwią mimo że wydana została przez Fabrykę Słów, którą kojarzę przede wszystkim z fantastyką, jest kryminałem osadzonym w czasach, gdy na tronie zasiadał Stanisław August Poniatowski. Jak dla mnie mieszanka idealna.

W Warszawie dochodzi do bardzo brutalnych morderstw, na dodatek być może z podtekstem politycznym. Do szybkiego i cichego rozwiązania sprawy zostaje skierowany bywały w świecie rotmistrz Hieronim Woyski.

Cóż, mnie ta książka bardzo przypadła do gustu. Nawet jej nie przeczytałam, ale najnormalniej w świecie ją połknęłam. Spodobał mi przede wszystkim główny bohater. Samotny żołnierz, z tajemniczą przeszłością, cyniczny, inteligentny, świetny szermierz. Mający dar wplątywania się w bardzo kłopotliwe sytuacje. I właśnie od takiej sytuacji zaczyna się cała powieść: po wygranym pojedynku musi uchodzić z Anglii. Postanawia więc wrócić do kraju, gdzie rodzina Czartoryskich przydziela mu zadanie rozwiązania brutalnych morderstw. Od tej pory podążamy wszędzie tam, gdzie Woyski: zasiadamy do stołu z wielkimi tych czasów, krążymy po ciemnych zaułkach XVIII wiecznej Warszawy, odwiedzamy burdele i spelunki, trafiamy nawet na egzekucję. A wszystko po to by złapać seryjnego mordercę.

Książkę czyta się naprawdę szybko: jest interesująca i sprawnie napisana. Ma także nieźle poprowadzoną intrygę. Mnie jej lektura sprawiła przyjemność i na pewno sięgnę po następne książki pana Forysia.

"Karaibska krucjata" Marcin Mortka

2011-11-21T13:18:00.005+01:00

Nie jeden już raz przyznawałam się, że morza nie lubię. Wody się boję, nigdy więc nie nauczyłam się pływać, podczas lekcji na basenie w LO przyprawiałam mojego nauczyciela o zawał serce, niemalże co chwilę idąc na dno. Sama się więc sobie dziwię, czemu w sumie lubię książki i filmy z morzem związane. Uwielbiam serię C.S. Forestera o Honblowerze, zawsze przepadałam za piratami. Teraz znowu sięgnęłam po kolejną książkę o podobnej tematyce, tym razem z naszego podwórka. I bardzo dobrze zrobiłam!

William O'Connor w sumie nie chciał zostać piratem. Po prostu tak czasem bywa, że człowiek nie ma innego wyjścia i musi się zbuntować przeciw złu, niestety ponosząc tego konsekwencje. Na szczęście dobrze się ułożyło dla Billy'ego, że ma za sobą oddaną załogę i wiernych przyjaciół, którzy samego go nie zostawią. Nawet wtedy, gdy dzielny kapitan niewielkiej Magdaleny postanowi co chwilę wpadać w niezłe kłopoty, walcząc z okropnymi piratami, przeciwstawiając się Hiszpanom czy ratując damę z opresji.

Dylogia Marcina Mortki jest po prostu rewelacyjna. Nie bardzo wiedziałam za co się biorę, bo niczego wcześniej o tych książkach nie czytałam, po prostu poszłam do biblioteki, a część pierwsza, Płonący Union Jack, sama wpadła mi w ręce. Już po pierwszych kilkunastu stronach wiedziałam, że muszę zdobyć i część drugą. Bo czego w tych książkach nie ma? Są świetni bohaterowie, jest niesamowicie dużo zwrotów akcji, jest przedni humor i jest intryga. Są abordaże i walki, są tawerny i są niespokojne wody. Cała wspaniała, niesamowicie oryginalna, załoga co chwila wystawiana jest na niejedną próbę. Walczą i z pogodą na pełnym morzu, i z nieobliczalnym przeciwnikiem.
Nie ukrywam, że mnie się najbardziej podobały postacie i humor zawarty w tych książkach. Całym sercem polubiłam kapitana O'Connora, młodzieńca skorego do 'strzelania focha', ale niesamowicie dzielnego. Moim kolejnym faworytem jest porucznik Edward Love - człowiek o nieskazitelnych manierach i zawsze idealnym mundurze. Z resztą cała załoga, aż po dwie okrętowe papugi, to galeria cudnych po prostu oryginałów. Dzięki nim śmiałam się niejednokrotnie podczas lektury powieści.

Karaibską krucjatę polecam wszystkim z czystym sumieniem: jeśli macie ochotę na zabawę, śmiech i dużo, czasem niemalże niemożliwych, przygód. Ja na pewno nie miałam bym nic przeciw temu, by dylogia stała się trylogią.

"Czyste sumienie" Charlaine Harris

2011-11-15T12:57:00.004+01:00

Pogoda za oknem raczej wesołym nastrojom nie sprzyja, spacerom również nie. Mnie osobiście w tym konkretnym momencie potrzeba czegoś lekkiego i niezobowiązującego. Dlatego też sięgam po tytuły, które będzie mi się czytało krótko i lekko. Wróciłam więc na chwilę do Shakespeare.

Również i tym razem Lily Bard nie szuka żadnych kłopotów, one same po prostu ją znajdują: pod postacią czerwonego samochodu zaparkowanego w lesie, w miejscu, gdzie być go nie powinno, w którym Lily odkrywa okaleczone zwłoki jednej ze swoich sąsiadek.

Okrutna zbrodnia nie pozostaje bez echa w małym miasteczku, jakim jest Shakespeare. Ludzie komentują, plotkują, snują domysły. Na dodatek spirala przemocy się nakręca, dochodzi do próby podpalenia. Nakładają się na to różnego rodzaju prywatne związki podejrzanych z ofiarami. Jednak w Czystym sumieniu,mam wrażenie, mamy jeszcze mniej zagadki kryminalnej, niż to miało miejsce w przypadku pierwszej części, Czystej jak łza. Dostajemy za to więcej spraw związanych z życiem prywatnym, szczególnie z rozterkami miłosnymi, naszej głównej, dzielnej bohaterki. Mimo wszystko mnie się te powieści kryminalne dobrze czyta. Są idealne do zabrania w podróż, dłuższą lub krótszą, bo mimo iż klasycznym kryminałem nie są, potrafią wciągnąć.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Znak literanova.

"Andrzeju, czyli song porzuconej" Hrabi

2011-11-14T17:40:00.000+01:00

Boskie.

Wyniki urodzinowego losowania

2011-10-17T15:47:00.003+02:00

Weekend minął, czas więc przystąpić do obiecanego losowania książki-niespodzianki. Tym razem bez foto-relacji szczęście uśmiechnęło się do:

Lulu

Gratuluję serdecznie i poproszę o maila z adresem, na który mam wysłać książkę (mój mail jest na górze strony, po prawej).

Chciałam także serdecznie podziękować Wszystkim za bardzo miłe słowa i życzenia!

"Sprawa bigamisty" Erle Stanley Gardner

2011-10-17T09:13:00.000+02:00

Lubię kryminały, i choć nie czytam ich w zatrważających ilościach, to co jakiś czas po książkę z tego gatunku sięgnę. Póki co niepodzielnie palmę pierwszeństwa dzierży u mnie Agatha Christie i Poirot. Spodobały mi się także popularne kryminały prosto ze Skandynawii, choć nie sam wielki Mankell. Raczej Nesbø ze swoim Harry'm i Sjöwall/Wahlöö wraz ze śledczym Beckiem. I nimi właśnie ostatnio zaspokajałam swoją potrzebę dowiedzenia się kto zabił. Ale w końcu stwierdziłam, że trzeba poznać coś nowego, ale tym razem z klasyki. I tak sięgnęłam po Gardnera.

Perry Mason zostaje adwokatem młodej, atrakcyjnej kobiety, oskarżonej o morderstwo. Kogo niby miała zamordować? Męża swojej przyjaciółki, który okazał się być bigamistą. Ale czy to jedyne zło, które miał na sumieniu zamordowany?

I nie mam jak zacząć, jak od słów: zawiodłam się. Kurczę, żeby nie wiem co chciała napisać, to jedne co przychodzi mi do głowy w celu opisania tej książki, to słowo nuda. Tak, nuda. Ani przez chwilę nie zostałam zauroczona historią. Nie porwali mnie bohaterzy. Nie dojrzałam w nich nic ciekawego: ani geniuszu, ani przebiegłości, ani oryginalności. Nawet przez chwilę nie poczułam się zaintrygowana, nie zadałam sobie pytania kto zabił? Na dodatek nie dane mi było odkrywać wszystkich faktów z bohaterami, łączyć wszystkie kropki i dociekać, kto jest odpowiedzialny za zbrodnię i dlaczego. Po prostu Mason na sali sądowej wszystko wyłuszczył i wsio. No i to oklepane zakończenie... Ja jednak podziękuję i wrócę do Poirota i panny Marple.

Trzy lata

2011-10-15T13:05:00.004+02:00

Jak ten czas jednak leci. Człowiek żyje sobie spokojnie i nawet nie zauważa, że kolejny rok już minął. W moim przypadku, dokładnie dziś, mija trzeci rok od założenia i.love.impala.67.

I jak co roku, chciałabym podziękować Wszystkim tym, którzy odwiedzają mojego bloga, którzy zostawiają jakieś komentarze. Jest to bardzo miłe.

I choć ostatnio u mnie zrobiło się nieco pustawo, bo jakoś nie mogę się zebrać do napisania choćby kilku słów po przeczytaniu książki (choć na szczęście same książki jeszcze czytam), to chciałabym zorganizować jakieś małe losowanie. Nagrodą będzie książka niespodzianka (pewnikiem coś z fantastyki). Chętnych zapraszam do zgłaszania się w komentarzach, czas do końca weekendu.

Pozdrawiam!

"Shake It Out" Florence + The Machine

2011-10-10T13:12:00.000+02:00

"Set Fire to the Rain" Adele

2011-09-25T12:17:00.000+02:00

"Baron i łotr" Kamil Gruca

2011-09-09T11:18:00.003+02:00

Jeszcze do niedawna wydawało mi się, że nie dostanę w swoje ręce książki, powieści historycznej, napisanej przez polskiego autora, która by mi się spodobała. Na szczęście Kamil Gruca zmienił moje przekonanie. Jestem po lekturze jego powieści Baron i łotr i chcę więcej.

Francja roku pańskiego 1415. Właśnie zakończyła się bitwa pod Azincourt, fatalna w skutkach dla francuskiego rycerstwa. Ale dla kilku rycerzy angielskich to jeszcze nie koniec zmagań. Muszą się oni udać w pościg za zdrajcą.

Barona i łotra czytało mi się świetnie. Zagłębiałam się w książkę i nie liczyło się dla mnie nic więcej. Dostałam spory kawałek niezłej rozrywki. Autor świetnie pisze, żywo i bez chwili nudy. Jego bohaterowie mają swoje konkretne cechy, nie są papierowi, a przygody i wyzwania jakie ich spotykają są dość wiarygodne i ciekawe. Moim zdaniem książka Kamila Grucy jest bardziej powieścią awanturniczo-przygodową, niż historyczną. Owszem autor wplata cały czas właściwe nazewnictwo, szczególnie w przypadku uzbrojenia (tu przydaje się mały słowniczek, umieszczony na końcu książki), są małe scenki rodzajowe w tle, ale akcja to głównie pościgi, porwanie i intrygi. Mnie się to podobało. Dzięki temu cały czas się coś dzieje, są nowe zwroty akcji, nowi bohaterowie.
Trochę myląca może być okładka. Sugeruje ona opisy bitewnych zmagań, ciągłych pojedynków. Ale tego w tej książce nie dostajemy, co w sumie mnie troszkę zawiodło. Owszem kilka starć mamy opisanych, ale jak dla mnie zabrakło czegoś większego.

Gorąco polecam i trochę żałuję, że nie zaczęłam od debiutu autora, Panów z Pichfork, gdzie miałabym szansą lepiej poznać głównych bohaterów Barona i łotra.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Znak literanova.

"Najlepsze opowiadania. Tom 2" H.P. Lovecraft

2011-08-31T14:35:00.007+02:00

Kolejny wpis z serii "jednak nie dałam rady'. Niestety, ten zbiór opowiadań mnie po prostu pokonał. Męczyłam się nad nim już dobre trzy tygodnie i w końcu stwierdziłam, że mam dość i że osiągnęłam już ten wiek, że nie będę na głowie stawać, żeby skończyć, co zaczęłam - jest tyle książek, po które chcę sięgnąć i po prostu szkoda mi czasu, na coś, co ewidentnie nie jest moją bajką. Mam nadzieję, że nie zniechęcę do siebie miłośników Lovecrafta, bo o jego właśnie opowiadaniach piszę.

Wiem, że nie powinno się pisać o książce, której się nie skończyło czytać, ale to jest zbiór opowiadań, a ja przeczytałam cztery opowieści na dziesięć umieszczonych w tym zbiorze, czyli prawie połowę. Sama nie wiem czemu sięgnęłam po tego amerykańskiego klasyka. Może dlatego, że np. już w kilku serialach i/lub filmach (w tym w moim ulubionym Supernatural) były jakieś wyraźne odwołania do jego książek. Może dlatego, że w rozmowach ze znajomymi zawsze gdzieś tam Lovecraft się przewijał. Stwierdziłam, że się zapoznam. Podeszłam do Najlepszych opowiadań z nadzieją na coś świetnego, na coś z dreszczykiem, z klimatem grozy, na coś oryginalnego. Kurczę, nawet nie dałam rady dojść do chyba najbardziej znanego opowiadania, Zewu Cthulhu, po prostu z tego zbioru powiało nudą. Czytając te opowieści wieczorami zasypiałam nad nimi... Szukałam niesamowitości, a dostałam dobry środek nasenny. Widocznie nie jest to lektura dla mnie. Nie odbieram Lovecraftowi jego zasług dla literatury, po prostu oczekiwałam czegoś innego.

Decoupage: fiołkowa herbaciarka

2011-08-31T14:22:00.002+02:00

Skończyłam kolejną herbaciarkę. Tym razem została ona zamówiona u mnie przez moją przyjaciółkę, jako prezent imieninowy dla jej siostry. Miałam wolną rękę, tylko kolory miały być 'żywe', a skoro, jak się dowiedziałam, przyszła solenizantka lubi fiolet, od razu do głowy przyszły mi te fiołki. Już jakiś czas miałam coś z nimi zrobić. I voila:

"Ale kosmos! Jak jeść, kochać się i korzystać z WC w stanie nieważkości" Mary Roach

2011-08-22T14:09:00.003+02:00

Mam za sobą już jedną książkę Mary Roach, kobiety niezwykle ciekawskiej, żeby nie powiedzieć wręcz wścibskiej. Była to książka o duchach i ludzkiej duszy. Ten temat jakoś zawsze mnie interesował, szczególnie duchy, teraz dostała mi się w ręce kolejna książka amerykańskiej pisarki, tym razem o kosmosie i astronautach. I mimo, że nigdy jakoś nie patrzyłam w niebo tęsknym okiem, s-f nie czytam, ani w sumie nawet nie oglądam, to książka mnie zainteresowała i czytało mi się ją bardzo dobrze.

Myślę, że pani Roach jako dziecko musiała zadawać swoim rodzicom bardzo dużo, zapewne dla nich męczących, pytań. I że zamiast myśleć ogółami i wzniosłymi ideami, ona zastanawiała się nad przyziemnymi szczegółami. Nie ukrywam, że i mnie czasem nachodzą takie pytania: no dobrze, wszystko pięknie i ślicznie, ale co będzie gdy... I właśnie z takimi pytaniami o te najdrobniejsze szczegóły, całkiem ludzkie i czasami nawet krępujące udała się do różnych ważnych, ogólnie znanych instytucji, by tam maltretować naukowców i pracowników. Była w Rosji, przepytała ludzi z NASA, zawędrowała do Japonii. A wszystko po to by zyskać odpowiedzi na tematy tak przyziemne jak jedzenie, higiena, toaleta, zawroty głowy czy stan psychiczny astronautów. I na wszystkie, niemalże, pytania dostawała odpowiedzi.

Po raz kolejny Mary Roach udowodniła jak świetnie pisze. Z lekkością, z humorem, ciekawie. Co jakiś czas wtrąca jakieś uwagi od siebie. Zadaje swoim rozmówcom ciekawe pytania. Ja naprawdę nie przepadam za kosmosem, gwiazdami, nie ekscytuję się kolejnymi lotami kosmicznymi. Ale autorka potrafiła mnie zaciekawić tą tematyką, może dlatego że obdarła ją z niesamowitości i pokazała od normalnej, ludzkiej, czasami dość kłopotliwej, strony. Polecam!

Za książkę dziękuję wydawnictwu Znak literanova.

Kolczyki

2011-08-07T16:50:00.004+02:00

Zrobiłam dwie pary kolczyków dla przyjaciółki z okazji jej urodzin. Obie pary były częścią większego prezentu. Ich podstawą jest drewno pomalowane bejcą, z różnymi niewielkimi dodatkami. Mam nadzieję, że się podobały i będą noszone.

"Agent JFK. Miecz i tomahawk" Miroslav Žamboch, Jiří Prochazka

2011-08-07T15:19:00.004+02:00

Kolejny, trzeci już, tom przygód agenta JF Kovara za mną. W sumie to byłam go ciekawa, głównie przez wykorzystanie w tym tomie przez autora wątków związanych z wikingami. Ja wikingów lubię. I cóż mogę powiedzieć po lekturze? Że jednak się troszkę tym razem zawiodłam.

Kovar zostaje wysłany z misją do świata w którym wikingowie, świetni żeglarze i wspaniali, lecz krwawi wojownicy, mają dobić do brzegu Ameryki Północnej i stworzyć z lokalnymi plemionami indiańskimi nowe państwo. Ale ktoś chce zniszczyć to przymierze, wykorzystując broń biologiczną.

JFK zostaje więc w Mieczu i tomahawku jednym z walecznych wikingów płynących na drakkarze na podbój nieznanego świata. I ta część książki bardzo mi się podobała: życie wikingów na łodzi, ich zwyczaje, rozmowy, jest też nieco akcji. Potem dobicie do brzegu i poznanie nowego ludu. I raptem akcja się rozkręca, po to żeby od razu przejść do końca książki. Strasznie szybkie zakończenie pozostawiające niedosyt i lekkie zdezorientowanie. Spokojnie można było troszkę więcej napisać, ale cóż, i tak nie jest źle. Czekam na następną część, z golemem.

"I Wish I Was The Moon" Neko Case

2011-08-04T18:52:00.001+02:00

"Czerwone gardło" Jo Nesbo

2011-08-03T13:05:00.003+02:00

Rok temu w ramach wyzwania Kraje nordyckie przeczytałam debiut Jo Nesbo, Człowieka - nietoperza. Byłam nim dość mocno rozczarowana. Książka wydawała mi się czasami nudna, główny bohater, Harry Hole, nijaki, a zagadka dość przeciętna. Zastanawiałam się nawet, za co ta książka dostała nagrodę dla najlepszej książki skandynawskiej? Po jej przeczytaniu stwierdziłam, że nie będę wracać do tego autora, ale kilka osób, w tym Jane Doe, zaczęło mnie namawiać, żeby jeszcze raz spróbować prozy Nesbo. Więc tak zrobiłam: sięgnęłam po Czerwone gardło.

O rozczarowaniu w przypadku Czerwonego gardła nie ma mowy. Jo Nesbo tym razem mnie po prostu zachwycił. Jest to jego trzecia książka, a zdaje mi się, że od debiutu różni się jak niebo od ziemi. Przede wszystkim cała intryga kryminalna jest świetnie poprowadzona, a napięcie zbudowane jest cudownie - czytelnik nie może doczekać się rozwiązania. Zagadka ma swoje korzenie jeszcze w wydarzeniach z czasów II Wojny Światowej, wplata się w nią ruch neonazistów oraz, być może, planowany zamach na polityka wyższej rangi. A to wszystko spada na Harry'ego Hola, alkoholika walczącego z nałogiem, którego w tej części nie sposób jest nie polubić: dość młody, chodzi w glanach, bystry i łamiący zasady. Nesbo wykorzystał tutaj prosty, ale skuteczny zabieg przeplatania wydarzeń wojennych ze współczesnością oraz krótkie rozdziały, co nadaje książce szalonego tempa i sprawia, że czyta się ją jednym tchem. Ja zarwałam po prostu noc, bo nie byłam w stanie oderwać się od książki.

Jeśli Jo Nesbo z każdą kolejną książką jest choć troszkę lepszy, to ja się chętnie o tym przekonam i kto wiem, może zostanie on moim nowym ulubionym pisarzem kryminałów. Na pewno rozbudził mój apetyt, więc chcę więcej. A wszystkim Czerwone gardło polecam, świetna rzecz.

Złota Zakładka

2011-08-03T12:01:00.006+02:00

Złota Zakładka, czyli nagroda blogerów książkowych. Można już nominować swoje typy. Więcej szczegółów: http://zlota-zakladka.pl/
Gratuluję ekipie zrealizowania pomysłu!

"Bezduszna" Gail Carriger

2011-07-26T18:51:00.001+02:00

Czasem człowiek trafi całkiem przypadkiem na jakąś książkę i okazuje się, gdy już ją przeczyta, że trafiła mu się perełka. Tak było z Bezduszną Carriger. Sięgnęłam po nią, bo na okładce napisali że jest to książka o wampirach i parasolkach. Na tyle mnie to zaintrygowało, że wzięłam książkę do domu i od razu ją połknęłam.

Bezduszną jest panna Alexia Tarabotti, właściwie już stara panna. Nie rusza się ona z domu bez parasolki, ma mocny i uparty charakter, śniadą cerę i nie posiada duszy. Co ma pewne zbawienne działanie, jeśli próbuje cię skonsumować wygłodniały wampir. Otóż, gdy nadprzyrodzony dotknie panny Tarabotti, przestaje być nadprzyrodzonym: wampir traci kły, a wilkołak nie jest dłużej wilkiem. Wydawałoby się, że w takim razie Alexia idealnie nadaje się na agenta specjalnego Biura Ultranaturalnych Rzeczy, któremu przewodzi, przystojny, porywczy wilkołak, lord Maccon. Ale w końcu jesteśmy w wiktoriańskiej Anglii i kobiecie, nawet takiej jak Alexia, to nie przystoi. Mimo wszystko główna bohaterka ma dar do wplątywania się, przypadkiem, w różne kabały. A któż inny, jak nie lord Maccon, pospieszy jej na ratunek. Wspólnie rozwiążą zagadkę znikających młodych wampirów, nie przynależących do żadnego z londyńskich gniazd.

Ta niedługa, błyskotliwa powieść ma wspaniale nakreślonych, wyraźnych bohaterów, których nie sposób jest nie lubić, szczególnie lorda Maccona. Sama zagadka jest wciągająca i z chęcią śledzimy poczynania panny Alexii i spółki. Do tego mamy w Bezdusznej sporo humoru, szczególnie przy dialogach głównych bohaterów. Ja z pewnością sięgnę po następne części przygód Alexii. Polecam!

"Koniec pieśni" Wojciech Zembaty

2011-07-26T13:29:00.009+02:00

Jeszcze jakieś pięć, sześć lat temu właściwie nie czytywałam polskich autorów. Byłam wtedy mocno zainteresowana głównie powieścią angielską z dziewiętnastego wieku i polska literatura mnie kompletnie nie obchodziła. Ale przypadkiem wpadła mi w ręce książka Mai Lidii Kossakowskiej i otworzył się dla mnie nowy świat: polska fantastyka. Obecnie jest niemalże podstawą mojego książkowego uzależnienia, co powoduje, że sięgam nawet po debiutantów. I takim właśnie debiutantem jest Wojciech Zembaty.

VI wiek. Brytania, znosząca wyniszczające i krwawe najazdy Sasów. Wielki król Artur umiera, a wraz z nim siła Brytów.
Lata współczesne w Warszawie, do znużonego psychologa przychodzi młody chłopak, prosząc o pomoc w pokonaniu nawiedzających go koszmarów.
Oba te światy, tak zupełnie różne i odległe od siebie, połączy jeden przedmiot - wspaniały, złoty torques, obdarzony wielką mocą.

Po przeczytaniu ostatniej strony stwierdziłam, że jest to naprawdę niezła książka. Ma ciekawą fabułę, która po prostu wsysa czytelnika. Na początku nie mogłam sobie wyobrazić, jak współczesna Warszawa i celtycka jeszcze Brytania mogą zostać połączone. Ale autorowi się to udało i to dość sprawnie. Akcja co chwilę się przenosi z jednej rzeczywistości do drugiej, oba te odmienne światy się przeplatają, a to powoduje, że powieść czyta się niezwykle szybko. Szalenie podobała mi się kreacja świata Brytów: te fragmenty czytało mi się jak bardzo dobrą powieść historyczną.
Koniec pieśni jest powieścią szalenie krwawą, momentami wulgarną i mroczną. Nawiedzają ją przebrzmiali bogowie i okrutne demony. Jest w niej magia i krwawe rytuały. Bohaterowie przenoszą się do innego wymiaru, śmierdzącego zepsuciem i stęchlizną. Mamy także opisy zmagań wojennych, potyczek i bitew. A w tym wszystkim kilkoro bohaterów, próbujących się odnaleźć i zrealizować swoje cele. To wszystko powoduje, że książka ma wyrazisty i mocny charakter, który akurat mnie odpowiadał zupełnie.

Ale są też w debiutanckiej powieści Zembatego braki. Dla mnie za szybkie, zbyt pośpieszne było zakończenie. Miałam wrażenie, że niektóre wątki zostały po prostu ucięte. Także niezbyt podobały mi się współczesne dialogi bohaterów celtyckiej Brytanii.
Do samego wydania mogę się bardzo przyczepić tylko o literówki - szczególnie na końcu było ich zatrzęsienie.

Ogólnie Koniec pieśni jest dla mnie niezłą, sprawnie napisaną lekturą, łączącą fantazję, powieść historyczną i legendę króla Artura. Książka spodobała mi się na tyle, że daję autorowi, mimo kilku niedociągnięć, kredyt zaufania i chętnie sięgnę po jego następna powieść.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Znak literanova.

"Mój własny diabeł" Mike Carey

2011-07-18T14:07:00.005+02:00

Czemu sięgnęłam po książkę Mike'a Carey'a, nie wiem. Na pewno nie ze względu na okładkę, bo ta jest moim zdaniem nudna i bez wyrazu. Po prostu, gdy przeczytałam tytuł, coś mi się w głowie odezwało, że widziałam opinie, że ponoć dobre. Zabrałam więc książkę z biblioteki do domu.

I właściwie nie wiem co mam napisać. Tak na dobrą sprawę czytało mi się dobrze, choć zdarzało się, że odkładałam tę książkę na kilka dni. Szczególnie na początku: nie wciągnęła mnie ta powieść, kryminał właściwie, od pierwszej strony. Owszem temat ciekawy, jak ktoś lubi duchy, nawiedzenia i inne stworzenia nie z tego świata. Bohater z problemami, ale mimo wszystko, mimo fachu jakim się para - egzorcysta do wynajęcia, mimo przeżyć z przeszłości, sympatyczny, z ciętym językiem, wprowadzający humor. No i zagadka kryminalna, ukryta zręcznie pod warstwami nawiedzeń i egzorcyzmów, choć nie jest ona bardzo oryginalna. Ale to wszystko podane niby dobrze, niby sprawnie napisane, ale jednak czasami nudno, mimo nowych zwrotów akcji. Tak po dłuższej przerwie, myślę że przeczytałam Mojego własnego diabła dla Castora, głównego bohatera. Faceta wplątującego się w coraz głębiej w niezłą kabałę, ale nawet w najgorszych momentach, tryskającego cynicznym humorem.

Sama nie wiem czy mam polecać, chyba jednak nie. Nie wiem też czy sięgnę po następne tomy, zdaje się trzy, przygód Feliksa Castora. Jeśli tak, to tylko dla jego postaci.

Historia na wesoło

2011-07-18T13:55:00.002+02:00

Anglicy mają cudowne pomysły. Jestem zachwycona tymi piosenkami i słucham ich ostatnio na okrągło. Nie ma jak historia na wesoło.

Małe co nieco, tym razem o mnie

2011-07-11T13:19:00.003+02:00

Wywołana przez Jane Doe, piszę kilka słów o sobie:

1. Uwielbiam czekoladę. Nie słodycze, ale czekoladę właśnie. Przede wszystkim mleczną, ale gorzka też jest dobra.

2. Nie mogę żyć bez książek (ale to nie jest już chyba żadna tajemnica) i bez muzyki. Odkąd pamiętam, zawsze coś grało w tle. Cokolwiek robię, włączam radio, ukochany soundtrack albo moją ulubioną playlistę na komputerze. Najbliżej mi było zawsze do rocka, ale i dobrymi piosenkami z innych gatunków nie pogardzę. Ukochane zespoły to U2, The Cranberries, T.Love. Z solistów to głównie Robbie Williams.

3. Nie znoszę publicznych wystąpień jakiegokolwiek typu. Jestem osobą dość skrytą i nieśmiałą, więc zdecydowanie wolę trzymać się gdzieś na uboczu.

4. Nie mogę znieść chamstwa i tego że ostatnio na ulicach, w autobusach czy w sklepach jest pod tym względem coraz gorzej. Mnie to przeraża.

5. W każdej kawiarni, zawsze i o każdej porze roku zamawiam moją ukochaną kawę mrożoną. Najlepiej miętową. W domu też sobie taką robię.

6. Nienawidzę, ale to nienawidzę słońca. W takie upalne, słoneczne do granic wytrzymania i wilgotne okresy letnie, jakie mamy ostatnimi czasy, nie funkcjonuję dobrze. Mam wrażenie, że mój mózg staje się wtedy dobrze ściętą jajecznicą. Jestem po prostu dzieckiem cienia i zimy. Cieszy mnie to, że zima nadchodzi i z każdym dniem jest bliżej.

7. Nie umiem zadbać o kwiaty - ususzyłam nawet kiedyś kaktusa.

8. Moim największym marzeniem jest pojechać do Irlandii i zjeździć ją całą wzdłuż i wszerz.

9. Bardzo lubię wiszące kolczyki. Uszy sobie przekułam już w drugiej klasie szkoły podstawowej. Mamę bolało to bardziej, niż mnie. Sporą część z mojej kolekcji kolczyków zrobiłam sobie sama.

10. Moim ulubionym kolorem jest czerń.

Nie mam pojęcia, kto jeszcze nie brał udziału w tym łańcuszku: może Montgomerry?

"Wipe the Window, Hang the Freshener" Improv-A-Ganza

2011-07-02T20:21:00.003+02:00

Najnormalniej w świecie uwielbiam tych panów:

"Blondynka na Wyspie Wielkanocnej" Beata Pawlikowska

2011-06-08T11:25:00.002+02:00

U mnie z literaturą podróżniczą jest raczej słabo. Owszem, czasami coś przeczytam, ale nie pochłaniam tego rodzaju książek, jak niektórzy. Poza tym, ja jestem raczej typowym domatorem i choć bywałam w różnych miejscach, a o zwiedzeniu innych nadal marzę, to ogólnie nie przepadam za podróżami. Mimo wszystko postanowiłam sięgnąć, będąc wczoraj w bibliotece, po książeczkę Beaty Pawlikowskiej z nowej serii Dzienniki z podróży. Czemu? Bo lubię panią Pawlikowską.

W weekendy Beata Pawlikowska ma w jednej z rozgłośni radiowych swój program o podróżach. Lubię go sobie posłuchać szykując rano śniadanie. Po prostu Beata Pawlikowska wydaje mi się bardzo sympatyczną i ciekawą osobą, która sporo już w swoim życiu widziała ciekawych miejsc i o nich w sposób interesujący opowiada. Myślałam, że tak samo będzie z tą książką. Przyznam się, że zbudziło moje zdumienie niewielkie wydanie tej książki: kieszonkowy format, coś około 100 stron, ale stwierdziłam, że może jest w tym jakiś pomysł. Niestety się rozczarowałam. Książeczka jest sympatyczna, ale właściwie niewiele więcej da się o niej powiedzieć. Rysunki autorki dają wrażenie przeznaczenia dla dzieci. Treści w sumie jest bardzo niewiele, i niestety to co przeczytałam nawet nie rozbudziło moje ciekawości i chęci na więcej. Ot, kilka podstawowych faktów z historii Wyspy i historia z tatuażem. Mały przerywnik na dwie, trzy godziny.

Ja raczej dam spokój tej serii, a raczej za jakiś czas, jak znów nabiorę ochoty na podróże, sięgnę może po coś tej autorki, ale konkretniejszych rozmiarów.

"Agent JFK. Nie ma krwi bez ognia" Miroslav Žamboch, Jiří Prochazka

2011-06-07T14:31:00.013+02:00

Gdy przeszło pół roku temu przeczytałam pierwszą minipowieść z serii o Kovarze, Przemytnika stwierdziłam że kiedyś może sięgnę po następne części, ale w sumie to niekoniecznie. No może, jeśli będzie mi się bardzo nudziło w jakiś zimowy wieczór. Jednak ostatnio, gdy byłam w bibliotece po ukochanego Pratchetta, wzrok mój przyciągnęła okładka Nie ma krwi bez ognia i ciekawość moja została połechtana. Czemu? Bo tym razem Kovar miał trafić pod Austerlitz.

I tak zabrałam tę malutką objętościowo książeczkę do domu i oczywiście od razu przeczytałam. Bo czyta się to rzeczywiście w zastraszającym tempie. Nie tylko dlatego, że stron jest malutko i format nieduży, ale dlatego, że tu także, jak w Przemytniku, akcja goni akcję. Od pierwszej strony czytelnik wpada w samo centrum wydarzeń, a potem jest tego coraz więcej. Strzelaniny, wybuchy, ucieczki. A wszystko podane tym razem lekko i, czasami, z humorem. Po przeczytaniu stwierdzam, że tom drugi przygód agenta JFK czytało mi się lepiej: może to zasługa tematu (bardzo lubię wiek XIX), może nowych postaci. Tak czy inaczej patrzę teraz dużo przychylniejszym okiem na tę serię i już wiem, że sięgnę po następne części. W końcu w kolejce czekają wikingowie i golem.

"The Shield And The Sword" Clare Maguire

2011-06-02T20:51:00.001+02:00

Wyniki losowania

2011-06-01T20:42:00.008+02:00

Ponieważ upał był dziś kompletnie nie do zniesienia, padnięta jestem niesamowicie. Postanowiłam więc uprościć nieco losowanie i zamiast maszyny losującej składającej się ze mnie i z odpowiedniej liczby karteczek wykorzystałam cuda netu. I tak szczęście dziś się uśmiechnęło do:

POCZYTAJKI

Serdecznie gratuluję i czekam na maila z adresem (mój jest podany na górze strony po prawej).

"Ostatnie królestwo" Bernard Cornwell

2011-06-01T15:29:00.019+02:00

Po przeczytaniu fantatsycznej Trylogii Arturiańskiej Bernarda Cornwella nie mogłam się doczekać, kiedy uda mi się dopaść jego kolejną książkę, Ostatnie królestwo. Na szczęście nastąpiło to dość szybko i mogłam sobie spokojnie i bez przeszkód ponownie zatonąć w lekturze świetnej powieści historycznej.

IX wiek, Anglia. Kraj podzielony jest na kilka księstw, zazwyczaj zwaśnionych ze sobą. I właśnie w tym momencie, siejący postrach wszędzie tam, gdzie się pojawią, wikingowie postanawiają podbić Wyspy Brytyjskie. Na drodze do całkowitego zwycięstwa stanie im jednak Alfred, władca Wessexu.

Świetna powieść historyczna, czyli taka jakiej się spodziewałam po Cornwellu. Jest to w tej chwili zdecydowanie jeden z moich ulubionych pisarzy. Ma on bardzo dobry styl, który potrafi czytelnika kompletnie zaczarować. Powieść pełna jest akcji, co strona właściwie coś się dzieje; pełna jest walk, starć i krwi. Jednocześnie autor przemyca wspaniałe opisy statków, uzbrojenia czy zwykłego życia codziennego bohaterów powieści. Co istotne Ostatnie królestwo nie jest pozbawione lekkości i humoru. Postacie wykreowane przez Cornwella są wyraźne, a każda z nich ma swoje własne, indywidualne cechy.

Cornwell podobnie jak w Trylogii Arturiańskiej wykorzystał tutaj pewne rozwiązania: jest to m.in. narracja pierwszoosobowa i fakt, że główny bohater, który opowiada nam o swoim życiu, za młodu również wychowywał się po stronie wroga. Ale w żaden sposób nie umniejsza to przyjemności z lektury. Dla mnie rewelacyjna powieść i z niecierpliwością czekam na kolejną część, Zwiastun burzy. Polecam!

Losowanie: "Czysta jak łza" Ch. Harris

2011-05-30T17:29:00.005+02:00

Moi Drodzy, jeśli ktoś z Was ma ochotę zapoznać się z kryminałem Charlaine Harris Czysta jak łza, to proszę o zostawienie odpowiedniego komentarza pod postem. Losowanie odbędzie się w Dniu Dziecka, a co!

"Czysta jak łza" Charlaine Harris

2011-05-30T15:04:00.024+02:00

Jak dotąd spotkałam się z twórczością Charlaine Harris dwa razy (i nie, nie były to książki o Sookie Stackhouse). Pierwszy raz czytając jej powieść kryminalną z elementami fantastyki, Grób z niespodzianką, drugi raz czytając jej opowiadanie o wampirach Noc Draculi zawarte w zbiorze Krwawe powroty. Oba spotkania wypadły raczej średnio, żeby nie powiedzieć blado. Ale w końcu do trzech razy sztuka. Tym razem przeczytałam kryminał, którego główną bohaterką jest Lily Bard.

Południe Stanów Zjednoczonych, małe miasteczko Shakespeare. W miejscowym parku Lily Bard, lubiąca spacerować po nocy, znajduje ciało swojego wścibskiego sąsiada. Czy nadmierna ciekawość była powodem jego morderstwa?

Czysta jak łza jest pierwszą powieścią kryminalną z Lily Bard. Jest to młoda kobieta, która ma za sobą straszliwe przejścia. Z tego też powodu jest zamknięta w sobie, unika raczej ludzi i ciężko jest jej zaufać komukolwiek. A jednak z drugiej strony jest niezwykle silna i niezależna. Trenuje także karate, które z czasem zamieniło się w jej pasję. Zarabia na życie sprzątając domy swoich sąsiadów, a co za tym idzie, ma o nich ogromną wiedzę. Nic się przed Lily-sprzątaczką nie ukryje: zna ona może nie wszystkie, ale sporą część sekretów mieszkańców Shakespeare. Poznała także prawdziwe charaktery ludzi, którzy ją otaczają. Chcąc, nie chcąc wplątuje się w sam środek policyjnego śledztwa, a mieszkańcy miasteczka dowiadują się o jej tajemniczej przeszłości. I tak krok po kroku, Lily coraz bardziej interesuje się morderstwem, rozmawia na ten temat ze swoim klientami, zaczyna zwracać uwagę na małe nieścisłości, by na koniec połączyć wszystkie kropki ze sobą. Żeby oczywiście czytelnikowi się przypadkiem nie nudziło, autorka wplątuje Bard w romans, który przynosi ze sobą pewne komplikacje.

Całość przyznaję czyta się bardzo dobrze. Szybko i łatwo, bo nie jest to zbyt wymagająca lektura, a to powoduje, że jest świetna na jedno gorące popołudnie. Jedno chyba w sumie zastrzeżenie: zagadka kryminalna nie gra tu pierwszych skrzypiec, równie ważne jest tło otaczające Lily, czyli jej sąsiedzi i miasteczko. Ja w sumie polubiłam Lily, szczególnie za jej nieustępliwość i niezależność. Także chętnie wrócę jeszcze do Shakespeare.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Znak literanova.

"Keep the Streets Empty For Me" Fever Ray

2011-05-16T13:06:00.005+02:00

"Ostatni bohater" Terry Pratchett

2011-05-09T15:16:00.017+02:00

Ech... Proszę Państwa: książka - marzenie. Co tu dużo mówić?

Niepokonana i Jedyna w Swoim Rodzaju Srebrna Orda pod przewodnictwem Cohena Barbarzyńcy rusza w ostatnią wyprawę, by zwrócić bogom to, co człowiek ukradł dawno temu. Oczywiście nie zdając sobie sprawy, że czyniąc to stawiają pod znakiem zapytania dalsze istnienie Świata Dysku. No, ale w końcu najważniejsze jest, żeby mieć przy sobie barda, który stworzy o ich bohaterskiej przygodzie wspaniałą sagę.

Pokochałam twórczość Terry'ego Pratchetta dwa lata temu. Moim ulubionym bohaterem Świata Dysku od razu został mag jednego zaklęcia, specjalista od ucieczki i ratowania świata, Rincewind. W Ostatnim bohaterze mam wszystko to, co tak lubię i cenię u Pratchetta, a nawet jeszcze więcej. Otóż obok rewelacyjnej historii, ulubionych bohaterów, błyskotliwego humoru dostajemy niesamowitą rzecz, coś wyjątkowego, czyli ilustracje Paula Kidby'ego. To niesamowite móc zobaczyć tych wszystkich bohaterów, o jakich pisze Pratchett. Mnie osobiście ilustracje Kidby'ego spodobały się ogromnie. Dzięki nim, ta część Świata Dysku, jest kompletnie wyjątkowa. Teraz pozostaje mi tylko zdobyć tę książkę...

"Wóz strażacki, który zniknął" Maj Sjöwall, Per Wahlöö

2011-05-09T14:01:00.019+02:00

Ostatnio zaczytywałam się w fantastyce, dokładnie w Świecie Dysku Pratchetta. Postanowiłam oderwać się od niej na chwilę. A ponieważ jakoś nie mam ostatnio humoru na nic bardzo poważnego, sięgnęłam po kryminał. Oczywiście moich ostatnio ulubionych autorów: szwedzkiego małżeństwa Sjöwall i Wahlöö.

Samobójstwa, ogromny pożar, dziwna notatka z nazwiskiem Becka: a wszystko to dotyczy sztokholmskiego półświatka. Komisarz i jego zespół podążają, zdaje się trafionym, śladem, ale czy na pewno?

Lektura Wozu strażackiego, który zniknął jest moim czwartym spotkaniem z Martinem Beckiem i jego kolegami. Po drodze opuściłam jeden tom - Śmiejący się policjant - ale nie było go w bibliotece, a ja naprawdę miałam ochotę na powrót do tej serii. Dlaczego? Dlatego, że ta seria ani razu jak dotąd mnie nie rozczarowała, zawsze przynosząc mi sporo przyjemności podczas czytania. Tak było i tym razem. Mimo, że nie zapałałam do Becka większą sympatią, do jego kolegów, przełożonych i znajomych również nie, to jednak chętnie śledzę ich zmagania w dotarciu do prawdy. A zmagania te są żmudne, czasem długie i towarzyszą im często spory między prowadzącymi je policjantami. Tu nie ma szalejącej akcji: co akapit to coś nowego, a jednak ciężko się oderwać od lektury. Zespół Becka szuka odpowiedzi, zadaje pytania, prowadzi przesłuchania, czasami popełnia błędy, ale zawsze w końcu dochodzą do prawdy. A ja po prostu lubię śledzić ich poczynania. Polecam.

P.S. I tylko nie rozumiem, czemu wydawnictwo zmieniło okładkę i sposób wydania. Sama nie zbieram tej serii, jednak trzy pierwsze tomy były wydane lepiej, w twardej oprawie, na lepszym papierze. Szkoda, że podjęto taką decyzję...

"The Cave" Mumford & Sons

2011-04-25T16:58:00.001+02:00

Smacznego Jajka!!

2011-04-23T20:18:00.003+02:00

Wesołych, rodzinnych i ciepłych Świąt!!

Smacznego Jajka i mokrego Dyngusa!!

"Wilkozacy. Wilcze prawo" Rafał Dębski

2011-04-07T19:17:00.010+02:00

Rzadko mi się zdarza sytuacja, kiedy po przeczytaniu ostatniej strony nie wiem jak ocenić całą książkę. A tak właśnie jest teraz, w przypadku powieści Rafała Dębskiego Wikozacy. Wicze prawo. Sytuacji nie ułatwia mi fakt, że jest to moje drugie spotkanie z twórczością pana Dębskiego: po przeczytaniu Kiedy Bóg zasypia... byłam tak samo rozdarta.

Okres po powstaniu Chmielnickiego. Wśród Kozaków od dawna krążyły opowieści o Wilkozakach, krwiożerczych przemieńcach żyjących wiecznie, których prawo mówi, że sicz jest najważniejsza. Sehij i Marika przekonali się boleśnie, że nie jest to tylko czcze gadanie...

Książka na pewno przyciąga naprawdę niezłą okładką: to ona mnie skusiła, żeby w bibliotece sięgnąć po Wilkozaków. Dopiero w domu dotarło do mnie, że przyniosłam książkę autora Kiedy Bóg zasypia.... Spodobał mi się także sam pomysł: wilkołaki na Siczy, czasy powstania Chmielnickiego. Czemu nie? Może być ciekawie! I w sumie było. Początek mocny, dość krwawy, sporo obiecujący. Pomysł z Kozakami, którzy potrafią przemienić się w wilki naprawdę trafiony. W końcu jakieś nadnaturalne stworzenia z naszego podwórka. A jednak książka mnie nie porwała. Czemu? Mam wrażenie, że czasami cała historia traciła impet, zamierała i po prostu robiło się nudno. Było to przyczyną częstego odkładnia przeze mnie książki, a co za tym idzie długiego okresu jej czytania i tracenia wątków. Trochę chyba za dużo, jak dla mnie, było zagłębiania się w przemyślenia bohaterów, szczególnie Mariki, a za mało akcji.

Czy warto więc Wilkozaków przeczytać? Jeśli jest się miłośnikiem fantastyki, a szczególnie tej z elementami historii, to tak. Ja w sumie nie żałuję lektury, tylko tego że mogło być nieco lepiej.

"Rolling in the deep" Adele

2011-04-04T20:14:00.003+02:00

Niesamowicie mi się podoba głos tej dziewczyny, a ta piosenka chodzi za mną już jaki czas, cały czas.

Przeczytaj dziś, zanim nadejdzie Jutro - akcja wydawnictwa Znak

2011-03-25T20:43:00.004+01:00

Ostanie badania czytelnictwa potwierdzają tezę, że Polacy przestają czytać. Szkoła – najbardziej naturalne miejsce – nie wyrabia nawyków czytelniczych – co trzeci uczeń i student nie sięgnął w ubiegłym roku po książkę.

Musimy to zmienić! Znak, jako wydawnictwo gromadzące wokół siebie środowisko wybitnych pisarzy, filozofów i naukowców, czuje się szczególnie zobowiązany do promocji kultury czytania. Dlatego przed zbliżającym się Światowym Dniem Książki rozpoczniemy akcję wspierającą czytelnictwo wśród młodzieży Przeczytaj dziś, zanim nadejdzie Jutro.

Zainspirowały nas działania, jakie przeprowadzono w Szwecji w ramach Läsrörelsen [Ruch Czytelnictwa]. Jego twórcy uznali, że wysoki poziom kultury czytania jest niezbędnym warunkiem istnienia demokracji. Początkowo była to inicjatywa intelektualistów i edukatorów, jednak z czasem akcja nabrała rozpędu i włączyły się w nią kolejne instytucje, ministerstwa i rząd Szwecji. W trakcie projektu uruchomiono ponad 120 programów, w tym Ge dina barn ett språk, czyli Dajmy dzieciom język. Dzieci i młodzież poproszono o wybranie książek, które mają największe szanse, by zachęcić ich rówieśników do czytania. Jutro Johna Marsdena znalazła się w tym zestawieniu jako jedyna książka spoza Szwecji. Właśnie dlatego zdecydowaliśmy się rozpocząć akcję w momencie wydania tej książki w Polsce. Akcję przeprowadzono także w miejscach niekojarzonych dotąd z czytaniem – wybrane tytuły były między innymi dołączane w McDonald's do zestawów Happy Meal. Łącznie rozdano 1,2 mln egzemplarzy książek.

Przedstawiliśmy nasz projekt uczniom i nauczycielom. Rozmawialiśmy z młodzieżą o tym, co podoba im się w książkach. Dyskutowaliśmy z pedagogami o tym, jak mogą wykorzystać Jutro do rozmowy o uniwersalnych wartościach. Chcemy pokazać, że można o tych wartościach mówić współczesnym, przystępnym językiem. Że lektury szkolne nie muszą być nudne, a czytanie może być po prostu fajne. W wyniku współpracy z dr Gabrielą Olszowską, recenzentką ministerialną i dyrektor krakowskiego gimnazjum, powstał szereg materiałów dydaktycznych ułatwiających przeprowadzenie lekcji [m.in. z języka polskiego, języka angielskiego, wiedzy o społeczeństwie]. W ramach akcji chcemy przekazać każdemu gimnazjum i szkole ponadgimnazjalnej zestaw materiałów edukacyjnych, egzemplarz powieści Johna Marsdena Jutro oraz materiały informujące o konkursie dla uczniów – przesłane materiały stanowić będą komplet narzędzi potrzebnych do przeprowadzenia lekcji.Kontaktujemy się już ze szkołami, które bezpośrednio zapraszamy do wzięcia udziału akcji – skontaktowaliśmy się już z ponad dwoma tysiącami gimnazjów.

Wszystkie osoby, które chciałyby zgłosić swoją szkołę do udziału w akcji, prosimy o kontakt mailowy: jutro@znak.com.pl

Wkrótce ruszy również oficjalna strona www.seriajutro.pl

źródło: materiały wyd. Znak

"Ostatnia noc jej życia" Maureen Jennings

2011-03-21T19:29:00.007+01:00

Już sama dobrze nie pamiętam kiedy, rok, a być może nawet i dwa lata temu, stacja ale kino! zaprezentowała trzy filmy, a następnie cały serial o detektywie w wiktoriańskim Toronto, który poza tym że był katolikiem, a na miejsce zbrodni dojeżdżał rowerem, stosował nowatorskie techniki śledcze takie, jak odcisków palców. Zainteresował mnie niesamowicie ten detektyw, postać ciekawa, pełna gracji, z otwartym umysłem. Filmy podobały mi się nieco bardziej, miały mroczniejszy klimat, ale i serial oglądałam z dużą przyjemnością (zdaje się, że powstaje obecnie kolejna seria). Myślałam wtedy, że chciałabym przeczytać książki, na podstawie których stworzono serial. I proszę bardzo, teraz mam okazję się z nimi zapoznać. Cuda się jednak zdarzają.

Pewnej zimowej, śnieżnej nocy, zostaje znalezione przez konstabla nagie ciało młodej dziewczyny. Do rozwiązania sprawy zostaje skierowany młody detektyw, William Murdoch. Wszystko wskazuje na to, że dziewczyna była porządną młodą kobietą, skąd zatem jej ciało znalazło się na ulicy?

Oryginalna nie będę: książka mi się podobała tak, jak większości z blogowiczów, których recenzje czytałam. Dlaczego mi się podobało? Może dlatego, że lubię klasyczne kryminały. Może dlatego, że przepadam za wiekiem XIX. Tak czy siak, lektura Ostatniej nocy jej życia przyniosła mi wiele przyjemności. Czyta się ją szybko, bo sprawnie jest napisana, choć akcja nie goni akcji, zagadka natomiast mimo, że nie jest jakoś bardzo oryginalna, ciekawi. W dodatku Jennings przedstawia nam w swojej książce różne światy wiktoriańskiego Toronto. I biednych chłopców-gazeciarzy, i prostytutki, i służących, i lekarzy, i dżentelmenów.
O co mogę mieć pretensje, to że nie ma w niej aż tylu szczegółów z życia XIX wiecznego Toronto. Dla mnie mogłoby być w tej książce więcej opisów ulic, ludzi, więcej smaczków z tego okresu. Ale w końcu jest to kryminał, nie powieść historyczna. I jak dla mnie było jeszcze za mało tego Murdocha, którego znam z serialu i filmów, głównie za mało było nauki i stosowania nowinek technicznych. Ale może z czasem to się zmieni. Czekam także z niecierpliwością na pojawienie się nowych bohaterów.

Scena z filmu "Ostatnia noc jej życia" (małe spoilery):

Trailer serialu:

Moja biblioteczka i stosik imieninowy

2011-03-13T16:02:00.010+01:00

Za oknem wiosna na całego, pogoda sprzyja spacerom: sama właśnie z jednego wróciłam.
Ostatnio nastąpiło u mnie parę zmian w wyniku których mam mniej czasu na internet, a więc i na bloga. Ale cały czas czytam i myślę, że niedługo co nieco skrobnę.
Tymczasem wywołana przez Jane Doe, pokazuję moją skromną biblioteczkę:

I półeczka po półeczce. Dział fantastyki, w tym ulubiony Pratchett i wampiry:

Książki wszelakie, m.in. kryminaly, Mikołajek, Indie, a niżej mitologia, moda i secesja:

Dalej jest moja ukochana klasyczna powieść z XIX wieku:

oraz książki o XIX wieku oraz nieco marynistyki plus wypożyczenia z biblioteki, a niżej znowu mały misz-masz (oraz puste miejsce):

Na koniec judaika, historia: powszechna, Polski i Anglii:

Sama zapraszam do zabawy, jeśli oczywiście ma na to ochotę, Kasiek.

I pochwalę się jeszcze stosikiem urodzinowo-imieninowym:

"Na granicy" Brian McGilloway

2011-02-24T15:49:00.010+01:00

Bardzo lubię kryminały. Ostatnio czytam ich co prawda nieco mniej, niż kiedyś, a na dodatek obecnie sięgam właściwie tylko po kryminały ze Skandynawii, ale czasem wracam do swoich ulubionych autorów - głównie Agatha Christie - bądź znajduję sobie coś nowego. I takim nowym był dla mnie McGilloway. Zdecydowałam się na niego, ponieważ autor jest Irlandczykiem. A ja Irlandię bardzo lubię.

Na polu, przez które przebiega granica Irlandii z Irlandią Północną, zostają znalezione nagie zwłoki młodej dziewczyny. Okazuje się, że była to córka, znanego inspektorowi i jego kolegom, drobnego przestępcy. Co dziwne, dziewczyna miała na palcu piękny, złoty pierścionek, na który nie było ją stać i którego nikt wcześniej u niej nie widział. Inspektor Devlin wraz z kolegami rozpoczyna śledztwo, które odkryje tajemnice sprzed lat.

Na granicy jest debiutem Briana McGilloway'a. Z tego co podaje wydawca na okładce, wynika, że jest to pierwsza książka z serii o inspektorze Devlinie. Ale między nami mówiąc, chyba nie sięgnę po następne. Czemu? Ogólnie jest to porządny kryminał. Dobrze napisany, niezły stylem, bohater nie ma co prawda żadnej mrocznej tajemnicy na sumieniu, jest raczej całkiem niezłym policjantem i dobrym ojcem rodziny, a zagadka jest dobrze poprowadzona, choć nie jest nowatorska, spotykałam się już z takimi. I może właśnie to jest powodem, że choć przeczytanie Na granicy zajęło mi jeden wieczór, bo strony szybko się przewraca, to jednak kryminał ten nie wybija się ponad, nazwijmy to, dobrą przeciętną i nie oferuje niczego oryginalnego. Można przeczytać, ale nie trzeba.

"Wyspa klucz" Małgorzata Szejnert

2011-02-18T18:57:00.005+01:00

Wyspa klucz jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością pani Szejnert. Ale chyba wyjdzie na to, że nie ostatnim, ponieważ książka ta pochłonęła mnie całkowicie, zainteresowała i nie pozwoliła się oderwać, póki jej nie skończyłam.

O Ellis Island wiedziałam, zastanawiałam się nawet jak to było pracować na niej, spotykać tylu ludzi z różnych stron świata, decydować o ich losie. Odwiedziłam także jej stronę internetową w poszukiwaniu informacji i zabawiłam się w wyszukiwanie nazwisk z mojej rodziny na listach statków, choć nigdy nie było mi wiadome, by ktoś z moich krewnych wyemigrował do Ameryki.

Małgorzata Szejnert zabrała mnie w fascynującą podróż. Pokazała mi jak ta mała wysepka funkcjonowała, jak stopniowo nabierała znaczenia, jak się rozrastała. Ukazała mi wszystkie procedury, jakie na niej obowiązywały. Przedstawiła mi ludzi, którzy na niej pracowali, od kolejnych naczelników poprzez tłumaczy i lekarzy, aż po bagażowych. Ukazała mi cały ogrom pracy, jaką musieli ci ludzie wykonywać. Jak przeprowadzali wstępne selekcje, później badania, w tym badania psychologiczne, jak musieli być cierpliwi i delikatni w niektórych momentach, jak musieli rozwiązywać konflikty i radzić sobie z nietypowymi sytuacjami. Jak to co robili w swojej pracy wpływało na nich. Bo Ellis Island to nie tylko miliony imigrantów z różnych stron świata, którzy tutaj właśnie zaczynali swoje nowe życie, ale przede wszystkim właśnie urzędnicy zatrudnieni na tej wyspie kluczu, otwierającym lub zamykającym drzwi do nowego życia. Co ciekawe spora liczba zatrudnionych na niej ludzi pochodziła z rodzin właśnie imigrantów bądź sami kilka lat wcześniej przechodzili przez procedury Ellis Island.

Książka jest pięknie wydana, na kremowym papierze, z czytelnie rozmieszczonymi bardzo ciekawymi zdjęciami, w tym zdjęciami Augustusa Shermana, jednego z ważniejszych urzędników Ellis Island. Naprawdę arcyciekawa lektura.

"Serce zakonu" Robert Borkowski

2011-02-18T18:28:00.012+01:00

W minionym roku obchodziliśmy okrągłą rocznicę bitwy pod Grunwaldem. Sięgnęłam więc po książkę, której akcja rozgrywa się na tle tych historycznych wydarzeń. Poza tym miałam ochotę na jakąś dobrą powieść historyczną, a o taką, szczególnie polską, ostatnio mam wrażenie coraz trudniej. Lektura Serca zakonu utwierdziła mnie niestety tylko w tym przekonaniu.

Jedyne co pozostało mi w pamięci po lekturze tej powieści, to stylizowany język, co akurat w tym przypadku się nie sprawdziło i niestety utrudniało lekturę, opisy burzliwego życia miłosnego jednego z braci zakonnych, głównego bohatera oraz mało tajemnicza zagadka. Nie wiem na czym polegał problem, ale powieść tę czytało mi się naprawdę dość trudno: potrafiła momentami nudzić, walczyłam z chęcią odłożenia jej na półkę, dodatkowo czasami autor wpadał na jakieś dziwne rozwiązania akcji. Zupełnie nie tego szukałam. A szkoda, bo w końcu ogólnie pomysł nie był zły, w końcu bitwa pod Grunwaldem, Zakon Krzyżacki, to naprawdę ciekawe tematy.

Stosik, urodzinowy

2011-02-17T20:48:00.006+01:00

Powtarzam się, ale co tam: kocham zimę! Jestem stworzeniem zimnolubnym, uwielbiam Boże Narodzenie i kocham prezenty, szczególnie te urodzinowe. A właśnie urodziny obchodziłam dwa dni temu. Postanowiłam się więc pochwalić cudami, jakie otrzymałam głównie od mojej kochanej rodzinki. Idąc od dołu, książka - marzenie, Wampir. Biografia symboliczna Janion. Następnie Niezawiniona tragedia Marii Stuart, bo zawsze Anglia elżbietańska mnie interesowała. Kolejna kniżka to Między tęsknotą lata, a chłodem zimy, bo czytanie kryminałów, a szczególnie tych ze Skandynawii, zawsze sprawiało mi dużo frajdy. Na koniec dwie pozycje fantastyczne, bo każdy, kto mnie zna choć trochę wie, że fantastykę uwielbiam i żyć bez niej nie mogę. Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód - Zachód Wegnera, po których obiecuję sobie naprawdę bardzo dużo, i kolejny tom sagi Martina, tym razem Krew i złoto, którą dzielnie zbieram. Dodać do tego muszę jeszcze Wampira z m-3 Pilipiuka, już przeczytanego i pożyczonego oraz wspaniały prezent od przyjaciółki, bilet na koncert Ani Dąbrowskiej w Stodole. Czy życie nie jest piękne? Pozdrawiam!

"You're The Voice" John Farnham

2011-02-16T00:46:00.002+01:00

A, tak mnie naszło, pod wpływem pewnego serialu, na starocie:

Decoupage: herbaciarka z jabłkami

2011-02-14T00:19:00.003+01:00

Kolejna herbaciarka, tym razem zrobiona specjalnie dla przyjaciółki i jej męża, jako upominek na ich nowe mieszkanie.

"Zaginione białe plemiona" Riccardo Orizio

2011-02-01T16:04:00.020+01:00

Książkę włoskiego autora Riccardo Orizio przeczytałam ponieważ zaintrygował mnie jej tytuł, Zaginione białe plemiona. Zaginione plemiona, owszem, zdarzały się, ale zaginione białe plemiona? O tym jeszcze nie słyszałam.

Zaginione białe plemiona są bardzo ciekawą lekturą. Orizio, wraz ze swoją żoną, odbył szereg wypraw w różne rejony świata w poszukiwaniu, jak mówi podtytuł, zapomnianych mniejszości. Bo faktycznie są to zapomniane ludy. Bo kto tak naprawdę z nas nawet nie tyle pamięta, ale choćby zdaje sobie sprawę z istnienia polskich Haitańczyków? Przyznam, że dla mnie ich istnienie nie było zaskoczeniem, dowiedziałam się o nich na historii, ale nie wiedziałam, że Ci ludzie mieszkający tak daleko, i po tylu latach, czują się Polakami.

Orizio w swych podróżach dotarł na Sri Lankę, do Burgów, potomków Holendrów; zawędrował na Jamajkę, gdzie szukał potomków niemieckich niewolników; w Brazylii rozmawiał z ludźmi pochodzącymi od Konfederatów; w Namibii odnalazł zielonookich Basterów, a na Gwadelupie francuskich Matignonów, żyjących w kazirodczych związkach.

Książkę świetnie się czyta. Dużo w niej rozmów, indywidualnych historii, różnych perypetii. Te zaginione białe plemiona do których dotarł autor są w różnym stopniu świadome swego pochodzenia i dziedzictwa. Burgowie wiedzą dużo o swoim pochodzeniu, tworzyli nawet przez krótki czas odosobnione państwo, pochodzenie zaś Matignonów owiane jest tajemnicą. Ale jedno co łączy te wszystkie plemiona, to pewien smutek, bo pomimo prób odizolowania się od reszty tubylczej ludności i zachowania jedności, jest ich coraz mniej, stopniowo biednieją, a młodzi emigrują do innych krajów. Po prostu zanikają.

(źródlo: http://www.flickr.com/photos/nygus/4831616718/in/set-72157620721130385/)

Zachęcam do obejrzenia pięknych zdjęć Światosława Wojtkowiaka, który był w Cazale, polskiej wiosce na Haiti, w czerwcu 2010 roku. Zdjęcia możecie zobaczyć tutaj: http://www.flickr.com/photos/nygus/sets/72157620721130385/ Aktualnie część z nich wystawiona jest też przed kościołem św. Anny w Warszawie.

"Waiting for the End" Linkin Park

2011-01-30T13:18:00.003+01:00

Jeszcze żyję. I choć niczego nie piszę, to czytam, zajmuję się decoupagem na prezent urodzinowy dla mamy i słucham muzyki. Ostatnio m.in. Waiting for the End Linkin Park:

Decoupage: kolczyki

2011-01-16T14:21:00.006+01:00

Zrobiłam kolejne kolczyki. Pierwsze są wyrazem mego uwielbienia dla serialu Justified i jego głównego bohatera, Raylana Givensa. Długość ok. 5cm, dwa różne wzory po dwóch stronach:

Drugie są z profilem Jane Austen po jednej stronie i z różami po drugiej. Długosć ok. 7cm:

"Zagadka Kuby Rozpruwacza" Andrzej Pilipiuk

2011-01-11T16:13:00.010+01:00

Jakuba Wędrowycza, wielkiego oryginała i najlepszego egzorcystę naszego kraju, pokochałam od pierwszego spotkania. Kroniki Jakuba Wędrowycza dostałam w prezencie urodzinowym i od razu przeczytałam, dosłownie: goście po nocnej imprezie spali w pokojach, a ja siedziałam w kuchni i czytałam, aż doczytałam do końca. Pamiętam, jak niesamowicie się śmiałam, czytając o przygodach sławnego bimbrownika, dostarczył mi wiele rozrywki.

Kolejna część, Czarownik Iwanow, nieco mnie rozczarowała, wydawało mi się, że sprawka to przede wszystkim zbyt długiego opowiadania tytułowego. Teraz, uczestnicząc w akcji Książka Wędrowniczka, miałam okazję, przeczytać Zagadkę Kuby Rozpruwacza, czwartą część cyklu. I cóż, czar Jakuba chyba trochę przygasł...

Zagadka Kuby Rozpruwacza jest dość obszernym zbiorem ponad dwudziestu opowiadań. Opowiadań naprawdę krótkich, czasami nawet króciusieńkich. I wydawałoby się, że to dobrze, biorąc pod uwagę wrażenia z lektury Czarownika Iwanowa: krótkie opowiadanka są lepsze, dynamiczniejsze, pełne akcji, trzymają w napięciu, akcja się nie rozwleka. I właściwie tak jest w przypadku tego zbioru, pełno w nim też niesamowitych pomysłów na rozwój akcji, Jakub nadal jest Jakubem, dlaczego więc śmiałam się dużo mniej podczas lektury? Albo czar Wędrowycza na mnie już nie działa tak bardzo, Jakub nie jest już dla mnie nowością, albo jest to wina zbyt dużego tempa, jakie sobie narzuciłam podczas czytania Zagadki... oraz objętości tego zbioru. Po prostu co za dużo, to niezdrowo.

Postanowiłam postawić na drugie wyjaśnienie: Jakuba Wędrowycza trzeba sobie dawkować, wtedy ma się większą frajdę z lektury, bo ogólnie frajda nadal jest.

P.S. Moja fotorealcja z wizyty Jakuba u mnie, zamieszczona na blogu Książka Wędrowniczka.

"And Winter Came..." Enya

2011-01-10T22:02:00.012+01:00

Któż nie zna Enyi? Ręka w górę: nie widzę. Bo taka zdaje się jest prawda, każdy słyszał choć raz jakąś jej piosenkę (najpewniej była to Orinoco Flow). Ta irlandzka piosenkarka ma swój specyficzny styl i głos, który pozwala od razu ją rozpoznać.

Gdy myślę o jej muzyce przychodzą mi do głowy takie określenia jak delikatna, spokojna, mistyczna, tajemnicza, może nawet eteryczna. I taka właśnie jest jej zimowa płyta, wydana w roku 2008, And Winter Came.... Album ten zawiera dwanaście utworów, z których większość jest nowymi kompozycjami, specjalnie napisanymi na ten album. Są to bardzo dobre piosenki, ale płyta ta ma jedną wyjątkową moim zdaniem perełkę, hymn pochodzący z XII wieku: Oh Come, Oh Come Emmanuel zaśpiewany w języku angielskim i po łacinie. W wykonaniu Enyi brzmi on po prostu przepięknie.

I to właśnie jest moja trzecia ulubiona świąteczno-zimowa płyta.

"Running" The Boogie Town

2011-01-10T15:01:00.000+01:00

Podsumowanie roku 2010

2011-01-01T18:52:00.003+01:00

Znowu popatrzyłam sobie na swoją listę książek przeczytanych i niemal jakbym widziała tę z ubiegłego roku. Dlaczego? Bo znowu u mnie rządzi fantastyka: na 62 przeczytane ogółem książki aż 31 należało właśnie do tego gatunku. A wśród autorów fantastycznych kto znowu rządzi? Tak, znowu rządzi Terry Pratchett - 16 przeczytanych książek. Trochę za nim ponownie Maja Lidia Kossakowska, a potem Melissa de la Cruz. Niestety niedoczytałam w tym roku aż 4 książek (Jadąc do Babadag, Stulecie detektywów, Anima Vilis, W poszukiwaniu Jake'a).

Plany na ten rok były takie, żeby czytać fantastykę ogółem i ile się da Pratchetta - to zostało przeze mnie zrealizowane. Gorzej natomiast było jeśli chodzi o inne postanowienia. Nie ruszyłam praktycznie wcale powieści XIX-wiecznej, poza malutkimi wyjątkami. Niestety nie dotknęłam książek G.G. Kay'a, ani George'a R.R. Martina. Nie poszłam dalej z rozpoczętym cyklem książek Forestera o Hornblowerze, ani z powieściami Chelsea Quinn Yarbro o wampirze Saint-Germainie. Dlatego te postanowienia będę mnie nadal obowiązywać w roku 2011.

Jeśli chodzi o najgorszą książkę, o książkę która najbardziej mnie rozczarowała, to będzie to w tym roku Przygody Alicji w Krainie Czarów. Po Tamtej Stronie Lustra i co Alicja tam znalazła Lewisa Carrolla. Ja wiem, że jest to klasyka, ale chyba nie dla mnie. Kompletne rozczarowanie i niezrozumienie.

Najlepszą książkę jest mi trudno wskazać. Świetna była powieść szwedzkiego pisarza Jana Guillou Zło . Zaraz potem przychodzi mi na myśl Doktor Glass Hjalmara Soderberga. Z trochę lżejszego kalibru zachwyciła mnie Cukiernia pod Amorem. Zajezierscy Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk. Muszę jeszcze dodać do tych tytułów Zabić drozda Harper Lee oraz, z naszego podwórka, Opowieści z meekhańskiego pogranicza Roberta M. Wegnera. A, i jest jeszcze Trylogia arturiańska Cornwella. Gdyby ktoś kazał mi wskazać jeden tytuł, podałabym najpewniej fantastyczne Opowieści... Wegnera.

W roku ubiegłym odkryłam dla siebie przede wszystkim Terry'ego Pratchetta i Bernarda Cornwella. W tym roku pisarzy, którzy zrobili na mnie z różnych powodów największe wrażenie i do których na pewno będę wracać jest więcej. Przede wszystkim Robert M. Wegner - bardzo dużo sobie po nim obiecuję, świetny pisarz, ze wspaniałą wyobraźnią. Zachwycił mnie jeszcze piękny styl Hjalmara Soderberga i cieszę się, że jest jeszcze kilka jego książek dostępnych u nas. Kryminały Maj Sjöwall i Pera Wahlöö bardzo mi się spodobały i z ogromną chęcią doczytam je do końca. Znalazłam sobie także pisarkę, której lekkie i pełne humoru książki zdecydowanie potrafią poprawić mi najgorszy nastrój; chodzi mi oczywiście o Georgette Heyer.

Jeśli chodzi o mojego bloga, to bardzo mnie cieszy większa ilość osób go odwiedzających i większa ilość zostawianych komentarzy. Za wszystkie serdecznie dziękuję, jest to bardzo miłe. Muszę jednak popracować nad sobą, ponieważ na 62 przeczytane książki opisałam na i.love.impala.67 tylko 35...

Cóż, plany planami, a jak będzie, zobaczymy. Pozdrawiam!

Szczęśliwego 2011 roku!

2010-12-31T10:41:00.001+01:00

"If I Were a Blackbird" Siobhan Owen

2010-12-30T12:56:00.001+01:00

"A Midwinter Night's Dream" Loreena McKennitt

2010-12-29T20:09:00.008+01:00

Kolejna z moich ulubionych zimowo-świątecznych płyt. Tak właściwie w tej chwili chyba ulubiona.

A Midwinter Night's Dream kanadyjskiej piosenkarki Loreeny McKennitt zachwyciła mnie od pierwszego przesłuchania, choć muszę zaznaczyć, że ja tę artyskę bardzo sobie cenię już od dłuższego czasu.
Co szalenie mi się podoba w tej płycie, to jej cudowny i ciepły klimat, osiągnięty poprzez, jak to u Loreeny, mieszankę wpływów. Przeplatają nam się bowiem tutaj różne nutki: celtyckie, orientalne, tradycyjne, tworząc coś wyjątkowego. Na płycie znajdziemy trzynaście kolęd i pieśni świątecznych; jedne starsze, nawet z okolic XVI wieku, inne nieco młodsze. A wszystkie zaśpiewane ciekawym głosem piosenkarki i przepiękne zagrane. Ja gorąco polecam!

Decoupage: herbaciarka i kolczyki

2010-12-29T16:01:00.004+01:00

Herbaciarka, która była gwiazdkowym prezentem dla mojej cioci.
Stylizowana nieco na starą, dość prosta:

Zrobiłam jeszcze dwie pary kolczyków, z motylami i gazetą (motywy po obu stronach):

Jakie Święty przyniósł mi prezenty

2010-12-26T15:40:00.010+01:00

A, co tam, pochwalę się tegorocznymi prezentami znalezionymi pod choinką. Jak widać na zdjęciu, właściwie same książki - widocznie Święty zna mnie bardzo dobrze. Ok, może mogłam mu coś tam kiedyś podszeptywać. Tak czy inaczej, szalenie jestem zadowolona i szczęśliwa. W końcu zapoznam się z klasyką jaką są Mgły Avalonu. Marzyłam o tej książce już od dawna, ale była ciężko dostępna, niedawno została wznowiona i jest już u mnie. Bardzo cieszę się z W komnatach Wolf Hall, słyszałam o niej dużo dobrego, a ja Henryka VIII lubię i zawsze z chęcią o nim czytam. Kolejny tom sagi Martina, Nawałnica mieczy, róznież bardzo cieszy, ponieważ mam zamiar zebrać całość. I na koniec kompletna niespodzinka: box z trzema częściami ekranizacji Zmierzchu, bo Święty zapamiętał, że lubię wampiry.

Tak, lubię Święta.

Ho! Ho! Ho!

2010-12-25T02:02:00.006+01:00

Życzę wszystkim, którzy tutaj zaglądają, przede wszystkim zdrowych i spokojnych Świąt. Żeby pachniały cudownie choinką i miały ciepłą rodzinną atmosferę, a prezenty znalezione pod drzewkiem były tymi wymarzonymi.

"W tym roku będzie inaczej" Maeve Binchy (Znalezione pod choinką)

2010-12-09T14:26:00.007+01:00

Moja pierwsza książka przeczytana w ramach wyzwania Znalezione pod choinką. Czemu akurat ta? Gdy spojrzałam na listę ewentualnych lektur, nazwisko Binchy samo rzuciło mi się jako pierwsze w oczy. Bardzo miło wspominam lekturę jej innej książki, W kręgu przyjaciół. Pomyślałam więc, że może lektura i tej pozycji sprawi mi tyle samo frajdy.

Ku mojemu niewielkiemu rozczarowaniu frajdy miałam nieco mniej. Być może dlatego, że jest to niewielki zbiór króciutkich, żeby nie powiedzieć króciusieńkich, opowiadań? Tak czy inaczej ogólnie rzecz biorąc czytało mi się je bardzo przyjemnie. Jedne są troszkę lepsze, drugie jakby mniej, ale wszystkie są bardzo ciekawe. Oczywiście łączy je motyw Bożego Narodzenia. Autorka dodatkowo przeplata go miłością, rodziną, konfliktami czy rozczarowaniami. Wszystkie te opowiadania są bardzo realne, to takie małe scenki z życia, które zdarzają się nam czy naszym znajomym. Ja sama znalazłam w tym zbiorze, powiedzmy, trzy sytuacje, które dotyczyły w jakiś sposób mnie czy mojej rodziny. I to właśnie podobało mi się chyba najbardziej: te opowiadania to takie lustro w którym odbija się rzeczywistość.

Nie dałam rady...

2010-12-09T13:36:00.009+01:00

Wiem, że w sumie nie powinno się tego robić: oceniać niedokończonej książki. Ale te dwa tytuły zostały przeze mnie porzucone nie z braku czasu czy chęci, ale dlatego że ich początki nie dawały mi jakiejkolwiek nadziei na to, że dalej będzie choć trochę lepiej.

Pierwszą książką jest Anima Vilis Krzysztofa T. Dąbrowskiego. Sięgnęłam po ten zbiór opowiadań grozy mając ochotę troszkę się pobać, a do wyboru tej konkretnej pozycji zachęciły mnie raczej pozytywne recenzje blogowiczów. Niestety poległam, po zdaje się, dwóch opowiadaniach. Po pierwsze nie było w nich nic strasznego, nie miały żadnego klimatu grozy, na dodatek ciągnęły mi się w nieskończoność. Zamiast się bać, ja przy nich zasypiałam... a chyba nie o to autorowi chodziło. Po drugie, ten pomysł z kosmitami. Cóż, u mnie się on nie sprawdził. I to mówi fanka The X-Files, dla której Fox Mulder na zawsze już pozostanie jednym z najbardziej cenionych i lubianych bohaterów literatury/ekranu. Kompletne rozczarowanie.

Druga książka to W poszukiwaniu Jake'a Chiny Miéville'a. Również jest to zbiór opowiadań, ale tym razem łączącym je elementem jest Londyn, Londyn jakiego się tak naprawdę nie zna. Tu dałam radę przeczytać więcej, parłam do przodu, nie zniechęcając się aż tak bardzo, mając ciągle nadzieję, że w końcu coś zaskoczy i opowiadania te mnie poruszą czy zainteresują. Niestety z przeczytanych tytułów podobało mi się tylko jedno opowiadanie, o przemieszczających się ulicach. Mimo wszystko jednak Miéville zdołał w jakiś sposób mnie zaintrygować i postanowiłam sięgnąć po jakąś jego powieść, pewnie będzie to Dworzec Perdido lub LonNiedyn.

Odkąd prowadzę tego bloga (dwa lata) pokonały mnie dwie książki: Jadąc do Babadag oraz Stulecie detektywów. Teraz dołączą do nich niestety Anima Vilis i W poszukiwaniu Jake'a.

"Let It Snow" Michael Bublé

2010-12-04T15:21:00.010+01:00

Mamy cudowną, białą zimę; przed nami Święta Bożego Narodzenia. Dla mnie jest to jeden z najpięknieszych i ulubionych okresów w roku. W tym okresie zaczynam słuchać "zimowych" piosenek. W obecnej chwili mam trzy ulubione albumy. Pierwszym z nich jest krótki album jednego z moich muzycznych ulubieńców, Michaela Bublé Let It Snow.

Zawiera tylko cześć piosenek, ale za to cudownie zaśpiewanych, wspaniałym łagodnym, aksamitnym i ciepłym głosem. Bublé zdobył moje serce już jakiś czas temu, podbił je właśnie swoją fenomenalną barwą głosu.
Na płycie mamy same stare przeboje, m.in. Let It Snow, I'll Be Home For Christmas czy White Christmas w dość klasycznych aranżacjach. Co je wyróżnia od innych wykonań, to właśnie głos i energia Michaela. Dla mnie są to przepiękne nutki łagodzące zbolałe uszy. Polecam!

Podsumowanie wyzwania 'Kraje nordyckie'

2010-11-30T19:44:00.013+01:00

Zakończyło się właśnie wyzwanie "Kraje nordyckie", zorganizowane przez Himilikę. Tym razem nie robiłam żadnej listy lektur. Po prostu nie wiedziałam co znajdę na półkach mojej osiedlowej biblioteki, a poza tym słabo się orientuję w literaturze skandynawskiej - był to z resztą główny powód przystąpienia do wyzwania.

Powinnam była przeczytać po jednej książce z Danii, Szwecji, Norwegii, Islandii i Finlandii. Co udało mi się przeczytać?:

- Norwegia:

Człowiek-nietoperz Jo Nesbo - kryminał, debiut tego autora, moim zdaniem niezbyt udany.

- Szwecja:

Mężczyzna na balkonie Maj Sjöwall i Per Wahlöö - kolejny kryminał z bardzo popularnej i, moim zdaniem, bardzo dobrej serii o śledczym Becku i jego kolegach. Na pewno będę szukała kolejnych części.
Zło Jan Guillou - świetna, wciągająca i przejmująca powieść o istocie zła.
Doktor Glas Hjalmar Söderberg - rewelacyjna i bardzo odważna krótka powieść, napisana w postaci pamiętnika młodego doktora. Bardzo spodobał mi się styl Söderberga, będę wracać do książek tego autora.

- Dania:

Karen Blixen Uczta Babette - rozczarowujący zbiór opowiadań, w miarę obroniło się tylko opowiadanie tytułowe.

- Islandia:

Domowy przewodnik kilera Hallgrimura Helgasona - bardzo przyjemna lektura, z dużą dawką humoru, kompletnie wciągająca.

Jak widać niestety nie udało mi się przeczytać ani jednej książki z Finlandii. Postaram się to jednak nadrobić.

Dziękuję pięknie za zorganizowanie tego ciekawego wyzwania!

"Dziedzictwo" Melissa de la Cruz

2010-11-29T18:19:00.010+01:00

Dzisiaj króciutka notka o kolejnej części, już czwartej, sagi o wampirach z Manhattanu.

Dziedzictwo jest naprawdę niezłe, chyba najlepsze, w sensie najlepiej mi się je czytało, ze wszystkich dotychczasowych tomów. Akcja jest jeszcze szybsza, o ile to w ogóle możliwe, kartki normalnie same się przewracają. Mają na to wpływ bardzo krótkie rozdziały, tym razem poświęcone przede wszystkim trzem bohaterkom: Bliss, Mimi i oczywiście Schuyler.

Cóż, ja się dałam wciągnąć tej serii. I będę czekać na następne tomy, może nie z niesamowitą niecierpliwością, ale na pewno z pewną nutką ciekawości.

[P.S. Mongomerry - dzięki!]

Nowe, świąteczne, wyzwanie

2010-11-29T16:16:00.001+01:00

1. Do wyzwania zapraszam każdego, kto lubi te magiczne święta.
2. Celem wyzwania jest przeczytanie minimum jednej książki i obejrzenie minimum jednego filmu o tematyce związanej z Bożym Narodzeniem (ale bardzo szeroko rozumianej) i zamieszczenie ich recenzji. Dowolność gatunkowa całkowita :)
3. Wyzwanie trwa od 28 listopada do 15 stycznia.
4. Na blogu można zamieścić całą recenzję lub link do niej na własnym blogu.
5. Więcej informacji: http://znalezionepodchoinka.blogspot.com/

"Błękitnokrwiści. Objawienie" Melissa de la Cruz

2010-11-23T17:56:00.009+01:00

Miałam ochotę na coś lekkiego i kompletnie wciągającego, ot, na lekturę idealną na jeden długi jesienny wieczór. Przypomniałam sobie o Maskaradzie Cruz, drugim tomie sagi o młodych wampirach: pochłonęłam ją w tempie zastraszającym, tak bardzo mnie wciągnęła. Pobiegłam więc po tom trzeci, Objawienie, w nadziei na podobne wrażenia.

Wybaczcie, opisywać treści nie będę. Po prostu naprawdę dużo się dzieje w tej niedługiej książce. Co strona to właściwie nowa tajemnica, nowa zagadka, nowe podejrzenia. Kilka spraw zaczyna się rozwiązywać, niektórzy bohaterowie ukazują swoje prawdziwe ja. Mamy też do czynienia z zawirowaniami uczuciowymi wśród młodych błękitnokrwistych: nowe związki, stare uczucia, pokryjome schadzki. A wszystko to nieźle napisane, z niezłym tempem. Zanim się człowiek zorientuje, jest na ostatniej stronie. Autorka, podobnie jak w przypadku tomu drugiego, dała sobie spokój z wyliczaniem super firm i nazwisk projektantów, a skupiła się na akcji, i bardzo dobrze. Teraz czeka na mnie czwarty tom, stoi już sobie na półce. Niedługo pewnie wezmę się za lekturę.

"Poradnik domowy kilera" Hallgrimur Helgason (Kraje nordyckie)

2010-11-17T15:38:00.007+01:00

Już praktycznie straciłam jakąkolwiek nadzieję, że uda mi się znaleźć w bibliotece jakąś książkę do wyzwania Kraje nordyckie, która nie byłaby książką autora pochodzącego ze Szwecji czy Danii. Ale miałam szczęście. Pani bibliotekarka podsunęła mi z działu nowości powieść islandzkiego pisarza Hallgrimura Helgasona, autora m.in. 101 Reykjavik.

Tomislav, znany jako Toxic, jest zawodowym zabójcą, członkiem chorwackiej mafii. Z powodu pewnej wpadki musi opuścić czasowo Nowy Jork. Ostatecznie ląduje w Islandii, w roli amerykańskiego kaznodziei. Musi się ukrywać przed policją, FBI i niedawnymi kolegami po fachu, wygłaszając dodatkowo kazania w lokalnej tv.

Poradnik domowy kilera został wydany przez wydawnictwo słowo/obraz terytoria w serii 'książka do czytania - czarny humor'. I faktycznie jest to książka do czytania, przesiąknięta czarnym humorem. Może spodziewałam się tego humoru nieco więcej, ale i tak nieraz podczas lektury zdarzało mi się uśmiechnąć czy nawet zaśmiać. Czyta się ją wprost idealnie: wciąga czytelnika i ciekawi. Pomaga w tym pierwszoosobowa narracja. Toxic opowiada nam o sobie, o czasie spędzonym w Chorwacji, o wojnie, o swoich dziewczynach oraz oczywiście o tajnikach zawodu jaki wykonuje. Uczestniczymy razem z nim w bieżących wydarzeniach, poznając jego myśli i spostrzeżenia im towarzyszące. A wydarzeń tych jest całkiem sporo, w końcu Toxic jest właściwie w ciągłym ruchu, ponieważ cały czas ktoś depcze mu po piętach.
Co mi się jeszcze w tej powieści podobało, to różnego rodzaju spostrzeżenia autora na temat społeczeństwa islandzkiego. Helgason zawarł w Poradniku... poza akcją i humorem również krytykę Islandczyków: na pierwszy plan wybija się ich niemal całkowite odgrodzenie się za dobrobytem i nie zauważanie drugiego człowieka. Jest także w książce mały polski akcent, w postaci grupy robotników, z którymi czasowo musi zamieszkać Toxic.

Jak dla mnie dobra książka do przeczytania, z humorem. Ja polecam.

"Doktor Glas" Hjalmar Söderberg (Kraje nordyckie)

2010-11-03T20:11:00.001+01:00

Nie planowałam czytać kolejnej książki ze Szwecji w ramach wyzwania Kraje Nordyckie. Chciałam się skupić na Finlandii lub Islandii, jednak gdy podeszłam do bibliotecznej półki okazało się, że literatury z tych państw nie uświadczę, za to Doktor Glas szwedzkiego pisarza Hjalmara Söderberga zaintrygował mnie swoją okładką oraz krótkim opisem.

Początek XX wieku, Sztokholm. Nową pacjentką młodego, nieco znudzonego lekarza zostaje piękna, ale nieszczęśliwa w swoim małżeństwie, żona lokalnego pastora. Doktor Glas zakochuje się w niej bez wzajemności i postanawia jej pomóc, w dość niezwykły sposób.

Opis brzmi prawie tak, jak mógłby brzmieć opis jakiegoś romansu. Tymczasem ta krótka powieść, napisana w postaci pamiętnika głównego bohatera, nie ma nic wspólnego z romansem. Owszem traktuje ona i o miłości, ale nie jest ona w niej najważniejsza. Jest ona punktem wyjścia dla działań i przemyśleń młodego lekarza, to ona, miłość bez wzajemności, skłoni Glasa do udzielenia pomocy nieświadomej tego faktu kobiecie. Söderberg napisał swoją powieść w 1905 roku. Gdy się ona ukazała wzbudziła wiele kontrowersji. I wcale mnie to nie dziwi, bowiem pamiętnik doktora Glasa obok zwykłych uwag o pogodzie, czy znajomych zawiera najintymniejsze spostrzeżenia młodego, dobrze sytuowanego człowieka, dżentelmena, na różne, czasem drażliwe, także i dzisiaj, tematy. Porusza on kwestie aborcji, eutanazji, zbrodni, zastanawia się nad miłością, zdradą czy moralnością. To naprawdę musiało szokować.
Doktora Glasa czyta się świetnie. Zasługa to zarówno poruszanych tematów, jak i stylu autora, który jest bardzo dobry i wyrazisty. Na dodatek akcja trzyma w napięciu właściwie do ostatniej kartki. Ja już rozglądam się za innymi książkami Söderberga.

Decoupage

2010-11-03T18:08:00.005+01:00

Kolejne zamówienie, które niedawno zrealizowałam. Tym razem miałam zrobić skrzyneczkę dla kilkuletniej dziewczynki, na jej różnorodne skarby. Do wyboru miałam kolor zielony lub niebieski, a z motywów księżniczki, wróżki lub elfy. Ja zdecydowałam się na jasny błękit turkusowy i pastelowe elfy.

Kolejnym zamówionym przedmiotem była skrzynka na klucze do powieszenia w przedpokoju. Kolor miał być pomarańczowy, z motywem kwiatowym. Zdecydowałam się na piękne maki.

I jako ostatni prezentuję stojak na długopisy do postawienia na biurko. Wybrałam zieleń, gdyż wiedziałam, że jest to jeden z ulubionych kolorów osoby zamawiającej. Aby trochę rozjaśnić stojaczek, wybrałam kolorowe i lekkie motyle.

Wyniki losowania

2010-10-24T14:31:00.006+02:00

Losowanie z okazji drugich urodzin blogu i.love.impala.67, w którym do wygrania była zakładka do książki wykonana przeze mnie techniką decoupage, odbyło się doslownie przed momentem.

Oto maszyna losująca skladająca się tym razem z filiżanki i mojej osoby. Każdej osobie, która zostawiła komentarz pod wpisem urodzinowym, przypisalam numerek.

Wylosowany numerek to "16" i tym samym zakładeczka powędruje do bsmietanki. Moje gratulacje!! I poproszę o kontakt.

A jak wygląda nagroda? Tym razem postawiłam na a'la folklor w kolorach jesieni, a żeby było ciekawiej dodałam odrobinę brokatu.

Mam nadzieję, że się spodoba i będzie dobrze służyła.

Loreena McKennitt

2010-10-21T19:39:00.005+02:00

Wspaniała artystka. Tworzy niesamowitą muzykę i wspaniale śpiewa.

"Duchy i ludzie" Edith Wharton (Popularna klasyka)

2010-10-20T18:30:00.002+02:00

Twórczość Edith Wharton, amerykańskiej pisarki, poznałam zupełnie przypadkiem. Otóż jestem wielką fanką serialu The X-Files, a co za tym idzie w jakiś sposób również aktorów odtwarzających główne role w tej produkcji, Davida Duchovny'ego i Gillian Anderson. Pewnego razu trafiłam na film kostiumowy, w którym główną rolę grała właśnie Anderson, i to grała rewelacyjnie, i który to film zrobił na mnie duże wrażenie. Filmem tym był The House of Mirth, i jak się okazało był ekranizacją powieści Edith Wharton właśnie. Sięgnęłam więc po jej książkę i przekonałam się, że również i ona jest warta wielu pochwał. Postanowiłam zapoznać się z dorobkiem Wharton. Okazało się jednak, że niewiele jej książek jest dostępnych na naszym rynku. Ale jedną z nich jest zbiór opowiadań niesamowitych Duchy i ludzie.

Na samym początku mogę się przyznać, że lubię opowiadania. Nie przeszkadza mi, że są one zazwyczaj dość krótkie. Lubię czasem po prostu zanurzyć się na chwilę w jakimś świecie czy klimacie, po to by za moment przenieść się do następnego. Duchy i ludzie są zbiorem jedenastu opowiadań, które nie są opowiadaniami grozy, bo są jednak za łagodne na to miano, ale traktują o niesamowitych zjawiskach: o nawiedzonym domu czy ukazujących się duchach. Tak na dobrą sprawę mogę powiedzieć, że podczas lektury ani razu się nie bałam, jednak całość robi pozytywne wrażenie i ma swoisty klimat napięcia i oczekiwania. Opowiadania te czyta się lekko, ale są one ciekawe i naprawdę wciągajace. Największe wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie Zaduszki o kobiecie w pustym i cichym domu, szczególnie że czytając je byłam sama w domu.
Ogólnie cieszę się, że mogłam przeczytać te zbiór opowiadań z lekką nutą niesamowitości. Przednia lektura. Ja polecam.

Dwa lata

2010-10-17T23:34:00.005+02:00

Nawet nie zauważyłam, a tu minął już kolejny rok mojego blogowania, drugi. Jak ten czas jednak leci...
Cóż, przede wszystkim dziękuję wszystkim, którzy tu zaglądają, choć raz na jakiś czas. Jest to bardzo miłe, mam więc nadzieję, że zaglądać nadal będą. Cieszę się także, że poprzez to miejsce mogłam odkryć kilka innych ciekawych blogów.

I z okazji drugich urodzin i.love.impala.67 chciałabym zorganizować małe losowanie. Do wygrania będzie zakładka wykonana przeze mnie techniką decoupage'u. Jak będzie ona wyglądać, jeszcze nie wiem, bo dopiero wezmę się za jej robienie. Losowanie odbędzie się w przyszłą niedzielę. Jeśli ktoś ma ochotę przygarnąć zakładeczkę, proszę o komentarz.

Pozdrawiam!

"Agent JFK. Przemytnik" Miroslav Žamboch, Jiří Prochazka

2010-10-08T18:35:00.015+02:00

Do tej pory nie miałam przyjemności zapoznać się z prozą Miroslava Žambocha. Owszem, mam wpisane na listę 'przeczytać' jego książki, przede wszystkim Sierżanta, ale póki co do nich nie dotarłam. Udało mi się za to, zupełnie przypadkiem, zdobyć jego najnowszą powieść Agenta JFK. Przemytnika. Jest to pierwsza minipowieść z całej, dość obszernej, serii o przygodach agenta Johna Franciszka Kovářa.

Były agent jednostki specjalnej w dość wybuchowych okolicznościach dowiaduje się, że tak naprawdę jest wiele światów równoległych. Trafia on do jednego z nich: niby takiego samego, jak ten który zna, ale jednak innego. Kovář chce wrócić do domu, do czego potrzebne mu są pieniądze, z braku innych opcji bierze się więc za przemyt, gdy tymczasem po piętach depczą mu czarodzieje, służby specjalne i agenci dziwnej organizacji.

Po przeczytaniu Agenta JFK mam mieszane uczucia. Z jednej strony czyta się to niesamowicie szybko. Tempo przewracania kartek jest zastraszające: wystarcza jeden wieczór. Owszem, tom pierwszy zdołał rozbudzić moją ciekawość, jak mogą wyglądać inne światy, do których trafi nasz czeski pobratymiec. Jego samego również, zdołałam polubić: sensowny facet, nie tracący głowy, nawet w nadziwniejszych okolicznościach. Z drugiej strony, mimo iż książka obfituje w akcję, strzelaniny i pościgi, czegoś im brakuje. Moim zdaniem nie budują one żadnego napięcia, są beznamiętnie napisane. A przez co czasami wieje nudą. Jak na pierwszy tom, to ogólne wrażenie Przemytnik robi dość średnie. Czy sięgnę więc po następne części? Powiem szczerze: nie wiem. Może tak, kiedy będę potrzebowała jakiejś kompletnie niezobowiązującej, lekkiej lektury, na jeden zimowy wieczór.

Miła wygrana

2010-10-08T14:37:00.006+02:00

Właśnie dotarła do mnie książka, którą uadło mi się wygrać kilka dni temu u Bazyla. Bardzo się z tego cieszę, tym bardziej nawet, że Wicked miałam już od jakiegoś czasu wpisane na listę "koniecznie przeczytać". Dodatkowo dostałam piękną zakładkę wykonaną przez żonę Bazyla: wzbogaci ona moją małą kolekcję zakładek. Dzięki!

Muffinki cynamonowe z jabłkami

2010-10-05T17:56:00.005+02:00

Lubię cynamon i lubię muffinki. Wiedziałam, że wcześniej, czy później, ale kiedyś zrobię muffinki cynamonowe. Szukałam tylko fajnego przepisu. I taki przepis podsunęła mi Miranda (Kawa z cynamonem). Muffinki te wychodzą naprawdę smakowicie. Są lekkie, cudownie pachnące, z kawałkimi jabłka. Pychota. W chwili obecnej nie robię żadnych innych.

1 szkl. i 2 łyżki maki
1/2 szkl. cukru2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli
2 łyżeczki cynamonu
1 jajo
1/2 szkl. mleka
5 łyżek roztopionego masła
1 duże jabłko, pokrojone w kostkę

1) rozgrzej piekarnik do 200C
2) wysmaruj formę tłuszczem (ja korzytam z papilotek)
3) wymieszaj razem mąkę, cukier, proszek, sól, cynamon
4) w osobnej misce wymieszaj jajo, mleko i masło
5) dodaj mieszankę jajowa do mącznej - wymieszaj, dodaj jabłko
6) wlej ciasto do foremek
7) piecz ok. 30 minut

(Przepis pochodzi z tej strony: http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=13596)

"Duch. Nauka na tropie życia pozagrobowego" Mary Roach

2010-09-28T19:58:00.000+02:00

Nie lubię współczesnych krwawych horrorów, ale potrafię docenić dobrą historię z dreszczykiem, najlepiej o duchach, tych niespokojnych i błąkających się na tym łez padole. Ale nigdy nie zastanawiałam się tak na dobrą sprawę, czy duchy istnieją, czy historie o nich są w jakimkolwiek stopniu prawdziwe. Mary Roach, autorka książki Duch. Nauka na tropie życia pozagrobowego widocznie musiała się na tym problemem zastanawiać. Frapowała ją ta kwestia tak bardzo, że ruszyła w świat poszukać odpowiedzi.

Roach wybrała podejście naukowe. Przemierza ona świat odwiedzając różnego rodzaju naukowe placówki zajmujące się badaniem nadprzyrodzonych zjawisk. Na przykład dociera ona do Indii, by tam spotkać się z ludźmi badającymi przypadki reinkarnacji. Sama zapisuje się na kurs, który uczy jak zostać medium i komunikować się ze zmarłymi. Dodatkowo dociera do najprzeróżniejszych starych dokumentów i eksponatów w archiwach i bibliotekach, które mają być dowodami kontaktów ludzi z duchami. Roach w sposób niezwykle barwny i z dużą dawką humoru opisuje najdziwniejsze eksperymenty i badania jakie kiedyś ludzie przeprowadzali, np. w celu zważenia ludzkiej duszy (pamiętne 21 gramów). Na mnie największe chyba wrażenie zrobił rozdział poświęcony ektoplaźmie: to niesamowite co ludzie potrafili zrobić i czego dokonać by "uwierzytelnić" swoje zdolności mediumiczne (co ciekawe, przodowały tutaj panie).

Książkę czyta się z dużym zainteresowaniem, niesamowicie wciąga, strony właściwe przewracją się same, bo i temat wyjątkowy, i styl autorki barwny. Na pewno sięgnę po następne tytuły Mary Roach.

"Błękitnokrwiści. Maskarada" Melissa de la Cruz

2010-09-23T19:21:00.017+02:00

Jak tylko pojawiła się na rynku książka pani Cruz, Błękitnokrwiści, ja miłośniczka wampirów, nie mogłam sobie odmówić przyjemności zapoznania się z nową powieścią. Nie będę ukrywać, że się trochę zawiodłam. Nie wiedziałam więc, czy sięgać po część drugą tej wampirzo-młodzieżowej sagi.

Bo i właściwie czemu? Wampiry z jakimi mamy do czynienia podczas lektury tej sagi nie są ukazane w sposób kanoniczny, a ja lubię klasykę. Na dodatek ja nie znam się na modzie, a co dopiero na modzie wielkiego i bogatego światka Manhattanu, a w swojej książce Cruz na co drugiej stronie wyliczała jakieś niesamowite ciuchy, kosmetyki, sypała nazwiskami projektantów i nazwami znanych, ponoć, marek itp. Dla mnie było to bardzo nużące. Mało brakowało, a rzuciłabym czytanie Błękitnokristych z tego powodu. Czemu więc nie rzuciłam? Chyba dlatego, że po jakimś czasie zaczęła mi się jednak całkiem podobać wizja autorki nt wampiryzmu, a książka jest całkiem dobrze napisana, na dodatek, im dalej i akcja się rozwija, tym ciekawiej - powieść po prostu szalenie wciąga.

Przy drugiej części nie wiedziałam, czy czytać dalej i się znowu narażać na nudne wstawki o "cudownym" świecie mody, czy dać sobie spokój. Książka wpadła mi jednak w ręce, a na kilku blogach wyczytałam, że jest nieźle, może nawet lepiej niż przy części pierwszej. I faktycznie jest. Nie ma tego całego spisu "super ciuchów", a akcja jest jeszcze szybsza, przez co robi się naprawdę ciekawie. Bo trzeba przyznać, że Cruz ma bardzo sprawne pióro. Ok, nie jest to lektura najwyższych lotów, ale na długi wieczór, jak ktoś lubi troszkę fantastyki, czemu nie? U Cruz wampiry się przynajmniej nie błyszczą.

"The Hurt Locker. W pułapce wojny" 2010 (Wyzwanie Oscary)

2010-09-20T16:04:00.014+02:00

W tym roku Akademia przyznała Oscara za najlepszy film obrazowi w reżyserii Kathryn Bigelow. Nie był to z resztą jedyny Oscar jaki The Hurt Locker otrzymał. Zdobył on jeszcze pięć statuetek w tym również za reżyserię właśnie.

Wojna w Iraku. Dowództwo nad oddziałem saperów obejmuje sierżant James. W porównaniu ze swoim poprzednikiem jest on raczej nieobliczalny i często zaskakuje podwładnych swoimi poczynaniami. Wydaje się, że James zbytnio nie przejmuje się ryzykiem towarzyszącym jego pracy i dość lekko podchodzi on do swoich obowiązków.

Już na samym początku mogę powiedzieć, że The Hurt Locker oglądało mi się bardzo dobrze. Na pewno jest to ciekawy film, ale że na tyle wyjątkowy, żeby zdobyć Oscara za najlepszy film, to tego bym nie powiedziała. Co mi się podobało, to sposób w jaki ten obraz trzyma cały czas napięcie. Nie ma tutaj widowiskowych potyczek, strzelania czy akcji, a mimo to nie nudziłam się ani przez moment, ponieważ świetnie pokazane są kolejne sceny rozbrajania bomb czy pocisków. Co również mi się podobało, to to, że w filmie tym właściwie nie ma jednej linii fabularnej - cała historia to jakby zlepek, ale dobrze zrealizowany, epizodów z "normalnych" dni żołnierzy z jednostki saperów i ich akcji w terenie. Sposób filmowania, nieco w stylu dokumentu, często z bliskimi kadrami, pozwala widzowi na poczucie współuczestniczenia w tych akcjach i jednocześnie poznania głównych bohaterów, szczególnie sierżanta Jamesa. I to właśnie ukazanie głównego bohatera, jako człowieka uzależnionego od adrenaliny i tym samym od wojny jest tym, co wyróżnia ten film od innych obrazów wojennych. James potrafi zaryzykować nie tylko swoje życie, ale również życie swoich kolegów, po to tylko by poczuć choć trochę napięcia.
Ogólnie mówiąc The Hurt Locker jest filmem ciekawym, dobrze zrealizowanym, nieco innym od większości filmów wojennych. Ale według mnie na Oscara w kategorii najlepszy film roku nie zasługiwał.

"Uczta Babette" Karen Blixen (Kraje nordyckie)

2010-09-15T15:28:00.012+02:00

Mimo, że biorę udział w wyzwaniu Kraje nordyckie, nie planowałam czytać niczego Karen Blixen. Nie wiem, co ludzie widzą w jej Pożegnaniu z Afryką, próbowałam kiedyś obejrzeć film i mi kompletnie nie wyszło; może książka jest inna, ale to nadal nie moja tematyka. Stałam jednak niedawno w niesamowicie długiej kolejce, a że nie zabrałam ze sobą niczego do czytania, nudziło mi się ogromnie. Na szczęście w pobliżu wypatrzyłam stanowisko z tanimi książkami, a na nim Ucztę Babette właśnie. Ponieważ już jakiś czas temu miałam przyjemność obejrzeć film o tym samym tytule, zakupiłam ten zbiór opowiadań, by uprzyjemnić sobie czekanie. Teraz tak sobie myślę, że mogłam jednak wybrać coś innego...

Uczta Babette to zbiór pięciu opowiadań, jak zapewnia wydawca na okładce książki, opowiadań niemalże mistycznych. I tu powinnam była się zastanowić, czy na pewno chcę tę książkę przeczytać, bo na co dzień z mistycyzmem mi nie jest po drodze. I to zapewne najbardziej wpłynęło na odbiór przeze mnie tych opowiadań. Wszystkie one napisane są pięknym językiem, nieco poetyckim i malowniczym. Wszystkie te opowiadania zaczynają się całkiem interesująco, niestety tylko po to by po drodze przerodzić się, jak dla mnie, w nudę. Najlepiej z nich wszystkich broni się opowiadanie tytułowe, ale całość zdecydowanie nie jest dla mnie. Ale może komuś będzie się podobać.

"Książę Persji: Piaski czasu" (2010)

2010-09-10T18:17:00.010+02:00

W grę Prince of Persia w życiu nie grałam i nie zamierzam, taka rozrywka nie jest bowiem dla mnie. Jednak film przygodowy o tym samym tytule od razu mnie zainteresował. Czemu? Bo ja lubię dobre filmy przygodowe.

Młody książę Persji, Dastan, musi pomóc księżniczce Taminie uratować świat przed zagładą oraz oczyścić swoje imię z zarzutu o morderstwo.

Nie ma co się oszukiwać Książę Persji jest filmem czysto rozrywkowym, ale tego właśnie oczekiwałam, gdy zasiadałam przed ekranem. Dodam, że filmem rozrywkowym na całkiem niezłym poziomie. Mamy tu wszystko co jest potrzebne: pozytywnego i sympatycznego bohatera, dużo akcji, w tym różnorodne pościgi i walki na miecze, niebanalne i banalne złe charaktery, piękną i dzielną księżniczkę, trochę fantasy oraz świat do uratowania. Do tego wszystkiego dochodzą całkiem niezłe efekty komputerowe, starożytny parkour oraz bardzo dobra muzyka autorstwa Harry'ego Gregsona-Williamsa i niezłe zdjęcia. Na dodatek obsada aktorska jest naprawdę interesująca. W roli głównej utalentowany Jake Gyllenhaal, którego ja jeszcze w takiej roli nie widziałam. Partneruje mu piękna brytyjska aktorka Gemma Arterton, a sir Ben Kingsley wciela się w rolę szwarccharakteru, co zawsze wychodzi mu z jakiegoś powodu idealnie. Moją sympatię zdobył jednak humorystyczny Alfred Molina w roli drobnego oszusta i miłośnika strusi.
Ogólnie rzec biorąc, dostałam to, co chciałam: dobry rozrywkowy film przygodowy.

"Przygody Alicji w Krainie Czarów. Po Tamtej Stronie Lustra i co Alicja tam znalazła" Lewis Carroll

2010-09-09T18:32:00.009+02:00

Nie wiem, czy rodzice próbowali czytać mi Alicję w dzieciństwie. Potem, kiedy już sama wybierałam sobie swoje lektury, Przygody Alicji w Krainie Czarów mnie nie zainteresowały: wydawały mi się zbyt dziwaczne i pozbawione sensu. Teraz, kiedy już trochę wiosen minęło, stwierdziłam, że warto się jednak zapoznać z jedną z najbardziej ogólnie znanych książek, tak często również wykorzytywaną w naszej kulturze. Będąc na Warszawskich Targach zakupiłam więc sobie nowe wydanie bajki Carrolla i właśnie skończyłam ją czytać. Ale zdania z okresu dzieciństwa nie zmienię: Przygody Alicji są dla mnie za dziwaczne i zakręcone.

Na Targach kupiłam nowe wydanie Przygód Alicji Czytelnika w tłumaczeniu Jolanty Kozak. Przyznaję, że sposób w jaki książka ta jest wydana wpłyną na moją decyzję o jej zakupie: twarda oprawa, dobry format, na okładce wykorzystano motyw kwiatowy Williama Morrisa, a ilustracje, które zdobią i wzbogacają tekst są autorstwa Johna Tenniela. Pięknie wydana pozycja. Nie zmienia to jednak faktu, że lektura tej książki momentami przychodziła mi z trudnością. Autentycznie miałam momenty załamania, o mały włos, a książka poszłaby w odstawkę. Dotyczy to przede wszystkim części pierwszej, Przygód Alicji w Krainie Czarów. Naprawdę nie umiem tego inaczej wytłumaczyć: dla mnie to wszystko jest zbyt pokręcone i niespójne. Zbyt dziwaczne właśnie. Nie wiem, może ja za bardzo skupiłam się na wierzchniej wartswie, a gdzieś tam, głęboko pod spodem, ukryta jest druga warstwa, która powinna mnie zachwycić, a do której ja nie dotarłam...

"Bollywood dla początkujacych" Krzysztof Lipka-Chudzik

2010-09-06T14:49:00.012+02:00

Tak, lubię filmy prosto z Bollywood. Tak, moim pierwszym obejrzanym filmem było Czasem słońce, czasem deszcz. Tak, przepadam za Shah Rukh Khanem.
Obejrzałam już sporo filmów rodem z Indii. Nie wszystkie one były rozbuchane, długie i tylko o miłości. Czasem oglądałam jakąś perełkę, czasem zdarzył się jakiś niewypał, zupełnie tak jak w kinie amerykańskim, czy europejskim.

Książkę Krzysztofa Lipki-Chudzika dostałam jako prezent urodzinowy od przyjaciół, którzy znają moje zamiłowanie do filmów bollywoodzkich. Świetny prezent, bo Bollywood dla początkujących czyta się naprawdę wspaniale. Autor ma ogromną wiedzę na temat kinematografii Indyjskiej i to widzi się od razu. Drugim bardzo dużym atutem jest styl autora i sposób w jaki napisał tę książkę. Można właściwie powiedzieć, że jest to historia kina indyjskiego, a po części również samych Indii, podana w formie zbioru ciekawych anegdot, które dotyczą największych twórców i ludzi Bollywoodu. Wszystko jest podane przejrzyście, ciekawie i interesująco; nie sposób nudzić się czytając tę książkę.
Polecam nie tylko miłośnikom Bollywoodu.

Jako oprawa muzyczna piosenka Tujhe Mein Rab Dikhta Hai z filmu Rab Ne Bana Di Jodi, którego plakat został umieszczony na okładce książki:

"Uciekająca narzeczona" Georgette Heyer

2010-09-06T13:30:00.010+02:00

O pani Georgette Heyer dowiedziałam się przypadkiem, czytając pozytywną recenzję jednej z jej książek na blogu Śmietanka literacka. Ogólnie rzec biorąc bardzo lubię okres regencji, a większość powieści Heyer jest osadzona w tym własnie okresie. A że są to romanse, których ja z zasady nie czytuję, cóż, ciekawość w tym przypadku zwyciężyła, postanowiłam spróbować. I nie żałuję.

Akcji opisywać nie będę. Wystarczy napisać, że mamy do czynienia z bardzo młodą, zakochaną i niesamowicie upartą panną z dobrego domu, która pragnie uchodzić za dorosłą; mamy idealnego bohatera, ogólnie uważanego za wspaniałą partię, człowieka niesamowicie honorowego, ale nie pozbawionego humoru; mamy także damę, która wydaje się być niezbyt atrakcyjną, a tak naprawdę jest po prostu tłamszona przez swoją rodzinę. Losy tych trzech postaci, i wielu jeszcze innych, przetną się pewnego razu i zwiążą się ze sobą, aż do ostatniej kartki. Powieść ta, romans, tak naprawdę wydaje mi się powieścią przygodowo-awanturniczą: mamy tu niesamowicie dużo prób ucieczki, pościgów i nagłych zwrotów akcji. A wszystko to okraszone humorem i lekkim stylem. Całość powoduje, że Uciekającą narzeczoną czyta się niesamowicie szybko, z lekkim uśmieszkiem na twarzy. Z przymrużeniem oka, ku poprawie humoru. Ja polecam.

Popularna klasyka - wyzwanie

2010-08-30T22:07:00.009+02:00

Ruszyło nowe wyzwanie czytelnicze, oto jego zasady:

1. Do wyzwania zapraszam każdego, kto ma ochotę na poznanie literatury klasycznej popularnej lub powrót do niej.
2. Celem wyzwania jest przeczytanie klasyków, mile widziane czytanie w oryginale.
3. Wyzwanie nie ma ograniczeń czasowych.
4. Pierwszy wpis niech będzie opisem swojej znajomości lektur i autorów z listy oraz najbliższych planów. W ramach czytania lektur dopuszczalne jest rozszerzanie listy o inne tytuły podanych autorów.
5. Na blogu można zamieścić całą recenzję lub link do niej na własnym blogu.

Więcej: http://klasykaliteraturypopularnej.blogspot.com/

A te powieści chciałbym przeczytać:

Alcott Louisa May - Małe kobietki

Carroll Lewis - Alicja w kranie czarów; Alicja po drugiej stronie lustra

Cleland John - Pamiętniki Fanny Hill

Collins Wilkie - Kamień księżycowy

Dickens Charles - Klub Pickwicka; Mała Dorrit

Eliot George - Młyn nad Flossą

Flaubert Gustave - Pani Bovary

Grimm Brothers - Baśnie braci Grimm

Hardy Thomas - Juda Nieznany; Tessa d'Urberville: Historia kobiety czystej

James Henry - Ambasadorowie; Daisy Miller; Portret Damy

Joyce James - Dublińczycy

Poe Edgar Allan - Opowieści niesamowite

Scott Sir Walter - Rob Roy

Shelley Mary - Frankenstein

Stevenson Robert Louis - Dr Jekyll i Pan Hyde

Tolstoy Leo - Anna Karenina

Wharton Edith - Wiek niewinności; Ethan Frome

(pogrubione tytuły udało mi się już przeczytać)

"Eryk" Terry Pratchett

2010-08-23T16:04:00.016+02:00

Kompletnie nie mam ostatnio humoru. Ciągle marudzę, ciągle jestem niezadowolona. Sięgnęłam więc po mojego ukochanego Pratchetta z nadzieją, że choć na chwilkę poprawi mi się nastrój. Niestety tym razem mój ulubiony pisarz fantasy mnie zawiódł... Albo mam tak kiepski okres, że nawet on nie dał sobie rady.

Eryk chce żeby ktoś zrealizował jego trzy życzenia. Kto się nada najlepiej do tego zadania? Oczywiście jakiś demon. Chłopak niestety (lub 'stety') ma to szczęście, że zamiast sługi piekieł, przyzywa nie kogo innego, tylko najgorszego maga w całym Świecie Dysku, Rincewinda oraz jego Bagaż. Co zadziwiające, tym razem mag jednego zaklęcia realizuje marzenia chłopca o życiu wiecznym, najpiękniejszej kobiecie i panowaniu nad światem. Prawie.

Ze wszystkich przeczytanych przeze mnie powieści Pratchetta, których bohaterem jest Rincewind, ta zdecydowanie podobała mi się najmniej. Przyzwyczaiłam się, że jeśli występuje w książce ten mag, to jest dużo humoru i akcji, a sam Rincewind co chwila sypie jakimiś ciekawymi tekstami. Tym razem tak nie jest. Proszę nie zrozumieć mnie źle: ta książka jest dobra, jest ciekawa, szczególnie interesujące jest to w jaki sposób spełniają się życzenia Eryka. Ale dla mnie zabrakło tym razem jakiejś lekkości i iskry. Nie wiem, może to tylko mój nastrój tak wpłynął na ocenę Eryka. A może nie.

"wiedźma.com.pl" Ewa Białołęcka

2010-08-14T13:40:00.014+02:00

Moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Ewy Białołęckiej. Pierwsze i wielce udane. To co przeczytałam, dostarczyło mi sporo niezłej rozrywki.

Reszka, młoda samotna matka, mieszkająca ze swoimi rodzicami, uzależniona od internetu, pewnego pięknego dnia nieoczekiwanie dostaje w spadku po dalekiej ciotce, której na oczy w życiu nie widziała, mały domek. Uradowana perspektywą posiadania własnego lokum, udaje się nasza bohaterka do małej miejscowości, która niestety okazuje się być wsią zabitą dechami. Co gorsze, na miejscu Reszka dowiaduje się, że cioteczka była tak jakby wiedźmą, a ona sama zaczyna widywać na jawie najróżniejsze duchy.

Bardzo przyjemna lektura. Kartki przewraca się niesamowicie szybko, bo i bohaterka sympatyczna i z charakterem, i ciekawe rzeczy się dzieją, i jakieś tajemnice i morderstwa trzeba rozwiązać. Miejsce akcji też wyjątkowe: zapomniana przez ludzi i czas prawdziwa wieś, na dodatek pełna duchów, które są całkiem niezłymi osobowościami. Do tego wszystkiego należy dodać lovestory, dziejące się między Reszką, a miejscowym doktorkiem i voila!: przepis na sukces. Ja polecam.

"Adio Kerida" Yasmin Levy

2010-08-14T13:35:00.001+02:00

Wyzwanie oscarowe

2010-08-14T12:57:00.004+02:00

Niedawno ruszyło nowe wyzwanie, tym razem filmowe: "Oscary - Najlepszy film".
Więcej szczegółów: http://wyzwanieoscarowe.blogspot.com/search/label/zasady

W sumie filmów oglądam sporo, a raczej oglądałam, ponieważ ostatnio zdecydowanie preferuję seriale. Tak czy inaczej, przy wyborze filmu na który mam się wybrać decydującą rolę mają nazwiska, szczególnie aktorów w nim występujących i tematyka poruszana w filmie, a nie nagrody, jakie dany tytuł zdobył. Także ja zbyt wielu oscarowych filmów nie widziałam. Te które miałam okazję i czasami przyjemność zobaczyć to:

* Slumdog. Milioner z ulicy (2009)
* Infiltracja (2007)
* Miasto gniewu (2006)
* Władca Pierścieni: Powrót Króla (2004)
* Chicago (2003)* Gladiator (2001)
* American Beauty (2000)
* Zakochany Szekspir (1999)
* Titanic (1998)
* Angielski pacjent (1997)
* Braveheart - Waleczne Serce (1996)
* Lista Schindlera (1994)
* Milczenie owiec (1992)
* Pluton (1987)
* Łowca jeleni (1979)
* Rocky (1977)
* My Fair Lady (1965)
* Casablanca (1944)

Te, które bym chciała jeszcze zobaczyć to:

* The Hurt Locker. W pułapce wojny (2010)
* To nie jest kraj dla starych ludzi (2008)
* Za wszelką cenę (2005)
* Piękny umysł (2002)
* Forrest Gump (1995)
* Bez przebaczenia (1993)
* Amadeusz (1985)
* Lot nad kukułczym gniazdem (1976)
* Ojciec chrzestny II (1975)
* Ojciec chrzestny (1973)
* Oto jest głowa zdrajcy (1967)
* West Side Story (1962)
* Najlepsze lata naszego życia (1946)
* Rebeka (1941)

[kursywą zaznaczyłam tytuły, które udało mi się obejrzeć]

Co uda mi się zobaczyć, to już inna historia.

"Pomiędzy niebem a piekłem" Hunter

2010-08-04T15:57:00.000+02:00

"Zło" Jan Guillou (Kraje nordyckie)

2010-07-01T19:10:00.003+02:00

Kilka lat temu obejrzałam na programie ale kino! bardzo dobry i ciekawy film o młodym chłopaku, który cały czas otoczony był przemocą. Był to szwedzki film Zło, który okazał się ekranizacją powieści Jana Guillou. Od tamtej pory książkę tę miałam na liście 'koniecznie przeczytać'. Teraz, kiedy biorę udział w wyzwaniu nordyckim, nadarzyła się świetna okazja, żeby poznać tę powieść.

Szwecja, lata 60. XX wieku. Eric zaznaje w domu rodzinnym ciągłej przemocy ze strony swojego ojca. Sam, mimo że jest chłopcem inteligentnym, jest przywódcą szkolnego gangu. Gdy fakt ten wychodzi na jaw, matka kieruje chłopca do szkoły z internatem. Eric nie może się doczekać nowego otoczenia, ale po przyjeździe okazuję się, że także tutaj przemoc jest obecna i co gorsze, tolerowana przez nauczycieli.

Zło w tej książce jest po prostu wszechobecne. Eric dorasta będąc ustawicznie i za wszystko, nawet za złe podanie soli komuś przy obiedzie, bitym przez swojego ojca. Chłopak nie ma wsparcia w nikim, bo matka po prostu nie reaguje na okrutne zachowanie męża. Gdy Eric krzyczy z bólu, ona zasiada do pianina i gra Chopina. Sam Eric, jakby nie znając innego sposobu postępowania, przewodzi szkolnemu gangowi, który ciągle terroryzuje słabszych uczniów i dokonuje kradzieży. Gdy udaje się do nowej szkoły ma nadzieję, że ten rozdział ma już za sobą. Jednak na miejscu okazuje się, że tu także przemoc jest na porządku dziennym. Uczniowie starszych klas znęcają się nad młodszymi pod przykrywką "koleżeńskiego samowychowania". Słabsi dostają prztyczki, ciosy jednego szwu, są wyzywani i wykorzystywani do różnych prac dla starszych bądź są wyzywani 'na beton' - fragment boiska, gdzie odbywają się brutalne, nieuczciwe walki, często kończące się odwiezieniem do szpitala. I to wszystko za cichą aprobatą grona pedagogicznego, które udaje później, że nie dostrzega siniaków, podbitych oczu czy nowych szwów. Eric obiecał sobie, że w nowej szkole nie będzie się już bił. A jednak zaraz po przyjeździe musi stawić czoła starszym uczniom i wybrać co zrobić: dotrzymać danego sobie słowa kosztem zostania pośmiewiskiem całej szkoły, czy przeciwstawić się złu przyjmując wyzwanie 'na betonie' i samemu zastosować przemoc. Cała powieść jest zapisem nieustannej walki Erica o nieco spokoju i prób walki ze złymi zasadami panującymi w Stjarnsbergu. Jedyne wsparcie znajduje on w koledze z pokoju. Eric i Pierre prowadzą wiele ciekawych rozmów, które dotyczą zła, przemocy i sposobów jakimi można sobie z nimi radzić i czy są one skuteczne. Chłopcy zastanawiają się co to w ogóle jest zło i skąd się bierze w człowieku.
Bardzo ciekawe są momenty w których Guillou opisał Erica i to w jaki sposób próbuje on pokonać strach towarzyszący każdej bójce, czy sposoby w jakie radzi sobie on z bólem, wynikającym z każdego ciosu oraz momenty przed starciem, gdy Eric planuje swoje kolejne posunięcia i szacuje na co stać jego przeciwnika.
W powieści tej jest dużo zła, przemoc ją wypełnia. Ale czy można ją pokonać? I w jaki sposób można walczyć z takim złem? Cóż, dla mnie zakończenie nie było optymistyczne, choć takiego właśnie się spodziewałam.

"Podejrzenia pana Whichera. Morderstwo w domu na Road Hill" Kate Summerscale

2010-07-01T11:56:00.020+02:00

O książce tej pierwszy raz dowiedziałam się czytając jej pozytywną recenzję na blogu Miasto książek. Od razu pomyślałam, że koniecznie muszę ją przeczytać. Przecież to zagadka kryminalna, dziejąca się w dziewiętnastowiecznej Anglii, a na dodatek na faktach autentycznych. Coś idealnego dla mnie.

Podejrzenia pana Whichera, rozpoczynające serię "Zbrodnie prawdziwe" wydawnictwa WAB, oparte są na wydarzeniach, które miały miejsce w roku 1860. W domu na Road Hill szanownych państwa Kentów został zamordowany ich najmłodszy synek. Zbrodnia ta od początku wszystkich zszokowała i zatrwożyła: była brutalna, a na dodatek wydawało się, że dokonać jej mógł tylko ktoś z domowników. Lokalna policja nie robiąc żadnych postępów w śledztwie, prosi w końcu o pomoc Scotland Yard. Na miejsce zbrodni przybywa Jonathan Whicher, jeden z pierwszych detektywów nowopowstałego wydziału kryminalnego. Detektyw, a czytelnik wraz z nim, wkracza więc w do tej pory zamknięty świat, jakim był w tym czasie angielski dom i wyciąga wszystkie sekrety, zależnosci i układy na światło dzienne. Rodzina Kentów traci kompletnie swoją prywatność, staje się sensacją dla gazet, a cała Anglia zaczyna interesować się dokonaną zbrodnią i postępującym śledztwem. Whicher staje się pierwszym ogólnie znanym detektywem, wszystkie jego posunięcia i decyzje są szeroko komentowane, sama zaś zbrodnia nawet inspiruje pisarzy np. Willkie Collinsa.

Kate Summerscale dokonała niesamowitej pracy, by napisać tę powieść. Cała książka opiera się na różnorodnych źródłach: aktach policyjnych i sądowych, zapiskach, wycinkach z gazet, książkach z epoki o tej zbrodni, nielicznych fotografiach i wielu innych. Autorka w jak najwierniejszy sposób próbuje zrekonstruować przebieg śledztwa i późniejszych spraw sądowych, choćby poprzez dialogi, które są zaczerpnięte z akt sądowych. Wpływa to oczywiście na styl powieści, który jest dość oschły i prosty, ale w niczym nie umniejsza przyjemności lektury tej książki.

"Maskarada" Terry Pratchett

2010-06-29T13:57:00.009+02:00

Byłam w bibliotece zupełnie po inną książkę, wyszłam z kolejnym Pratchettem. Jako miłośniczka Upiora w Operze zawsze byłam wyjątkowo ciekawa tej części cyklu Świata Dysku, a do tej pory nie mogłam jej jakoś upolować.

Opera w Ankh-Morpork: okropny architektonicznie budynek, gdzie próbuje odnaleźć nieco swej niezależności niesamowicie uzdolniona Agnes, przepraszam: Perdita X. Nitt i gdzie grasuje Upiór, z morderczymi zamiarami; Opera ta kompletnie nie przynosi żadnych zysków, ale cóż zrobić: przedstawienie musi trwać!

Ta część Świata Dysku należy do cyklu związanego z czarownicami z Lancre. Poznałam je już wcześniej w Równoumagicznieniu i w Kapeluszu pełnym nieba. Oczywiście na pierwszy plan wybija się majestatyczna Babcia Weatherwax, najpotężniejsza ze wszystkich czarownic. W Maskaradzie towarzyszy jej cudowna, niesamowicie zaradna i wzbudzająca sympatię Niania Ogg. To one właśnie, kierowane nieco egoistycznymi powodami, podążają za Agnes do Ankh-Morpork i tam rozprawiają się w końcu z Upiorem Opery.
Tak prawdę mówiąc, to Maskarada przypomina nieco kryminał: cała ta próba rozwiązania zagadki, kto jest Upiorem i dlaczego morduje, naprawdę trzyma w napięciu. Jest też oczywiście cudną satyrą opery i związanego z nią świata: nieważne co się dzieje, przedstawienie musi trwać, a jak twierdzi jeden z bohaterów, wszyscy z nią związani w końcu głupieją.
Ja czytając tę powieść Pratchetta bawiłam się doskonale. Teraz idę posłuchać muzyki Andrew Lloyda Webbera.

"Bang Bang" Ania Dąbrowska

2010-06-26T22:43:00.004+02:00

Ania Dąbrowska, moja ulubiona polska wokalistka, dziewczyna z dużym talentem, w marcu tego roku wydała płytę Ania Movie. Przyznaję, płyta jest dobra, ale moim zdaniem nierówna. I ja wolę jednak jej poprzednie albumy. Nie zmiena to faktu, że piosenka Bang Bang jest po prostu rewelacyjna:

"Ciekawe czasy" Terry Pratchett

2010-06-25T14:13:00.023+02:00

Po raz kolejny miałam przed sobą pewną męczącą wyprawę i załatwianie niezbyt przyjemnych spraw. Cóż takie życie, czasami trzeba zmierzyć się z nieprzyjemnościami. Stwierdziłam więc, że choć trochę muszę sobie ją uprzyjemnić. Sięgnęłam więc po jedną z książek Pratchetta, ponieważ poprzednim razem spisał się on rewelacyjnie. Mój wybór padł na Ciekawe czasy z Rincewindem w roli głównej.

W Świecie Dysku istnieje Kontynent Przeciwwagi. Każdy o tym wie, choć niewielu śmiałków tam dotarło. Mimo to Ankh-Morpork stara się utrzymywać z Kontytentem dobre stosunki. Dlatego gdy przybywa stamtąd albatros-kurier z prośbą o przysłanie natychmiast Wielkiego Maggusa, Patrycjusz i Nadrektor postanawiają wyprawić Rincewinda, nie zważając na zdanie głównego zainteresowanego.

Ponad rok temu, gdy przeczytałam dwie pierwsze części cyklu, zapałałam sympatią wielką do maga-nieudacznika, jakim jest właśnie Rincewind. Polubiłam bardzo też Bagaż i Dwukwiata, pierwszego turystę Świata Dysku, pochodzącego właśnie z Kontynentu Przeciwwagi. Dlatego też zawsze z przyjemnością, nieco większą niż do innych powieści, wracam do książek, które opisują ich właśnie przygody. Pewnie też dlatego tak bardzo mi się Ciekawe czasy spodobały. Czytało mi się je rewelacyjnie: Rincewind jest źródłem świetnego humoru, absurdu, niesamowitych pomysłów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Co chwilę się śmiałam i przewracałam strony tak szybko, jak się tylko da. Przyznaję, że pomogła w tym zadaniu Wielkiemu Maggusowi Srebrna Orda, złożona z prawie stuletnich barbarzyńców, którym przewodzi nie kto inny, jak Cohen Barbarzyńca. Ich ścieżki przecinają się na Kontynencie, gdzie mag został wysłany, by pomóc rewolucyjnej Armii Czerwonej, chcącej obalić totalitarny system rządów, Orda natomiast planuje, w sposób cywilizowany, ukraść Imperium Agatejskie. Pierwszorzędna rozrywka.